Utah Jazz: ο άλλος δρόμος προς την κεντρική σκηνή

Σε μια Λίγκα που οι superstars αποτελούν το απόλυτο κέντρο, τόσο ως κύριο συστατικό για την αγωνιστική κορυφή όσο και σε όρους επιτυχούς marketing, υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν που προτάσσει την έννοια του συνόλου ως τρόπο για να είναι κανείς ανταγωνιστικός σ’ ένα προσωποκεντρικό περιβάλλον –το σύμπαν αυτό ανήκει στη Δύση και ονομάζεται Utah Jazz (και ναι, είναι μια επιλογή που συνειδητά ακολουθεί το δρόμο της επιτυχίας των Spurs της τελευταίας εικοσαετίας). Κι ακόμα κι αν η σειρά με το Golden State απέδειξε πως, τουλάχιστον για φέτος, το project προσέγγισε το μέγιστο των δυνατοτήτων του, το προσεχές καλοκαίρι θα είναι το πλέον αποφασιστικό διάστημα σε σχέση με το μέλλον της ομάδας.

Το σκηνικό για ένα franchise που μπορεί να παρουσιαστεί σταθερό και ανταγωνιστικό τα επόμενα χρόνια μοιάζει να είναι έτοιμο — ένα σκηνικό που σε μεγάλο βαθμό προσεγγίζει πολλά από τα όνειρα του Ευρωπαίου μπασκετικού: προπονητής συνειδητοποιημένος για το μπάσκετ που θέλει να παρουσιάσει ακόμα κι αν χρειάστηκε να προσαρμοστεί χαμηλώνοντας το ρυθμό σε σχέση με το αρχικό του πλάνο, επίθεση βασισμένη στη συνεργασία μέσα από ένα σύμπλεγμα cuts και screens, blue-collar χαρακτήρας με τον Gordon Hayward να αποτελεί την ιδανική προσωποποίησή του, μια fanbase που επαναδραστηριοποιήθηκε βλέποντας προοπτική στη νέα κατεύθυνση, και πολλές φιλοευρωπαϊκές προεκτάσεις με Rudy Gobert (εδραιωμένος πλέον στη συζήτηση για τους top ψηλούς), Joe Ingles (εκπληκτική σεζόν αποδίδοντας ιδανικά το ρόλο του δημιουργού στους forwards) και Boris Diaw.  

Πρώτιστος στόχος του coach Snyder ήταν η δημιουργία μιας ομάδας που θα λειτουργούσε σύμφωνα με τις τάσεις του “σύγχρονου μπάσκετ”. Τι σήμαινε αυτό; Ταχύτητα και στις δύο πλευρές του παρκέ, έμφαση στον αποτελεσματικό αιφνιδιασμό και δημιουργία αποστάσεων που θα ευνοούσαν τη γρήγορη εκτέλεση από την περιφέρεια. Η εφαρμογή του συγκεκριμένου πλάνου, όμως, έδειξε πως αυτός δεν ήταν ο πιο αποτελεσματικός δρόμος σε συνάρτηση με το πώς ήταν η ομάδα στελεχωμένη, και γι’ αυτό ακολούθησε η αναπροσαρμογή. Gobert και Favors ως Δίδυμοι Πύργοι να δημιουργούν μέσω screening, δημιουργία και σκορ από τους forwards με Boris Diaw και Joe Johnson για λίγα αλλά ποιοτικά λεπτά, ένας αξιόπιστος point guard που με ασφάλεια θα μπορούσε να τρέξει την επίθεση της Utah στο πρόσωπο του George Hill, ο Gordon Hayward στην πιο ώριμη σεζόν του με το καλοκαίρι της free agency να πλησιάζει, χαμηλότερος ρυθμός προσαρμοσμένος στη σχετική έλλειψη mobility της frontline, και δεν είναι τυχαίο πως πέρσι και φέτος οι Jazz βρίσκονται στην τελευταία θέση του ranking σε pace σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες ομάδες του NBA. Όπως δήλωσε και ο coach: “Συνήθιζα να σκέφτομαι ότι παίζουμε αργά -μήπως είμαι κακός στη δουλειά μου; Τελικά δεν το νομίζω, απλά δεν είμαστε μια ομάδα που θα είναι το ίδιο καλή παίζοντας γρήγορα.”

Στο αγωνιστικό οικοδόμημα της Utah μεγάλο ρόλο παίζει η συμμετοχή της γραμμής των forwards, κι ένα μεγάλο credit πρέπει να αποδοθεί στον αγαπημένο Αυστραλό του Salt Lake City, τον Joe Ingles. Μπορεί η είσοδός του στο NBA να έγινε αργά, όμως τα μικρά περιθώρια της σωματικής βελτίωσης δεν εμπόδισαν τη θεαματική ανάπτυξη του skillset του.

giphy.gif

Βελτιώθηκε στο χειρισμό της μπάλας, σούταρει με περισσότερη αυτοπεποίθηση αναγκάζοντας πλέον τις άμυνες να τον αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη ένταση στα close-outs (ακόμα κι αν είχε τις σχετικά κακές στιγμές του όπως η σειρά με τους Clippers που έπεσε στο 33%), έμαθε να τοποθετείται στο σωστό σημείο προκειμένου να δημιουργήσει εύκολο σκορ για τους συμπαίκτες του και ανέβηκε κατακόρυφα στον τομέα της άμυνας αποδεικνύοντας το επίπεδο αντίληψής του (το πώς περιόρισε Crawford και JJ Redick είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα).

Πέραν του Ingles, η φετινή σεζόν αποτέλεσε την απάντηση για μια από τις πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις του roster των Jazz: η απόδοσή του στη σειρά με τους Clippers με highlight το buzzer beater του Game 1 ήταν μια μικρή λύτρωση για τον Joe Johnson.

giphy (1).gif

Διαχρονικά σημαδεμένος από τα μεγάλα συμβόλαια που υπέγραφε χωρίς την αντίστοιχη ανταπόδοση εντός παρκέ, με πιο κλασικό παράδειγμα όλων το συμβόλαιό του με τους Hawks το 2010 το οποίο είχε χαρακτηριστεί ως το χειρότερο όλων των εποχών και θα του απέδιδε 119 εκατομμύρια δολάρια για έξι χρόνια. Ο Johnson βρέθηκε στη Utah την κατάλληλη στιγμή, κυριάρχησε απέναντι στην τέταρτη καλύτερη ομάδα της Δύσης έχοντας τον Griffin ως προσωπικό αντίπαλο μέχρι να αποχωρήσει τραυματίας από τη σειρά και δεν προβλέπεται η άμεση αποχώρησή του ακόμα κι αν έχει φτάσει τα 35 του χρόνια.

Έχοντας, λοιπόν, ένα roster ικανό για να επιβληθεί σε playoff series ενώ το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιες μικρές αλλαγές (κι αυτό με ερωτηματικό), τι είναι αυτό που τους εμποδίζει από το απλώς να συνεχίσουν;

Πρώτο ζήτημα είναι οι δύο λέξεις που στοίχειωναν την καθημερινότητα της ομάδας την τελευταία διετία: injury report. Σημαντικότερος όλων με άμεσες προεκτάσεις στο σχεδιασμό της ομάδας ήταν αυτός του Derrick Favors. Όταν επιλέγεις ένα στυλ παιχνιδιού που η frontline θα βασίζεται σε δύο ψηλούς όπως ο Favors και ο Gobert (post game μόνο από Favors, o Gobert είναι μηχανή rebounding αλλά είναι εντελώς άγουρος στο παιχνίδι με πλάτη), είναι απαραίτητο ένα διάστημα πειραματισμών και ταυτόχρονης παρουσίας τους προκειμένου να διαπιστωθεί αν αυτή η συνύπαρξη είναι αποτελεσματική στην πράξη.

Χωρίς τίτλο.png
Gobert εναντίον Favors στα φετινά playoffs

Ο  ίδιος ο Snyder δήλωσε πως η ομάδα ήταν εν μέσω μιας διαδικασίας γεμάτης από “πότε” και “αν” στα τέλη του 2016 και πως “είναι απαραίτητο να περάσουμε αυτή τη διαδικασία αν και πιστεύαμε πως θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι τώρα”. Η σεζόν ολοκληρώθηκε, ο Favors μπορεί πλέον να υπογράψει πολυετή επέκταση και κάπου εδώ ξεκινάει το παζλ της φετινής offseason.

Τα δεδομένα όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται: ένας ακόμη χρόνος συμβολαίου για τον Favors με τη δυνατότητα για πολυετή επέκταση να υφίσταται ήδη, player option για τον Gordon Hayward ώστε να δοκιμάσει τις επιλογές του στην off-season, free agency για τον George Hill και restrictred free agency για τον Joe Ingles (ήδη κυκλοφορούν άρθρα και ψίθυροι για το αν πρέπει να του δώσει ρόλο το Miami). Τα διλήμματα έχουν ως εξής:

-Υπογραφή με αύξηση αποδοχών για τον George Hill ή για τον Favors;

Από τη μία πλευρά ένας έμπειρος point guard στην πιο ώριμη φάση της καριέρας του (έχοντας, παράλληλα, κατά νου το ότι ο Dante Exum έχασε έναν χρόνο προόδου λόγω τραυματισμού) κι από την άλλη ένας ψηλός με αξιόπιστο post game και περιθώρια βελτίωσης που θα είναι δεσμευμένος με την Utah όταν θα έχει ωριμάσει πλήρως μπασκετικά.

-Υπογραφή Hill ανεξάρτητα με την έκβαση της free agency του Gordon Hayward ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα στο backcourt ή όχι;

Το συγκεκριμένο δίλημμα είναι πολύ σημαντικότερο από το πρώτο. Κι αυτό γιατί οι Jazz έχοντας καταφέρει να χτίσουν κάτι το τόσο αξιόλογο στην περιφερειακή τους γραμμή βρίσκονται παράλληλα σε άμεσο κίνδυνο να τα χάσουν όλα. Η εν λευκώ υπογραφή του Hill μοιάζει να είναι ο πιο ασφαλής δρόμος σε περίπτωση που ο Hayward αποφασίσει να φύγει το καλοκαίρι. Ο Hill έχει ήδη εκφράσει την επιθυμία του να συνεχίσει αλλά με την απόδοσή του φέτος είναι δεδομένο ότι θα τον προσεγγίσουν σχεδόν όλοι. Από την άλλη, το να συνεχίσει στο ίδιο σταθερό περιβάλλον με την προοπτική για ακόμα περισσότερες νίκες είναι κάτι που ενδέχεται να αποδειχθεί άμεσα συνδεδεμένο με την απόφαση του All Star της ομάδας, του Gordon Hayward.

Όσον αφορά τον go-to-guy των Jazz, είναι επίσης δεδομένο πως οποιαδήποτε ομάδα διαθέτει max contract θα μιλήσει με τον ατζέντη του. Πέραν αυτού, ο Hayward δείχνει να απολαμβάνει την παραμονή του στη Utah κι αυτό φαίνεται από πολλά που έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό. Πέρσι το καλοκαίρι αποφάσισε να μείνει στο Salt Lake για καθημερινές προσωπικές προπονήσεις ανανεώνοντας εκ βάθρων το προπονητικό του πλάνο με στόχο να βελτιωθεί στο μέγιστο βαθμό. Το ίδιο καλοκαίρι συμμετείχε σε φιλανθρωπικό τουρνουά τένις για την ενίσχυση της έρευνας γύρω από τον διαβήτη Τύπου 1. Κέρδισε το τουρνουά ενώ ένας από τους ανυποψίαστους αντιπάλους του φορούσε τη φανέλα των Jazz με το όνομά του κι αυτή είναι μια ιστορία απ’ αυτές που στη Utah λατρεύτηκε. Πριν από το φετινό Game 3 της σειράς με τους Clippers (το πρώτο παιχνίδι των Jazz σε playoffs μετά από πέντε χρόνια) ένας χορηγός των Jazz πρόσφερε στους φιλάθλους δωρεάν κούρεμα στο στυλ του Hayward και του Gobert. Οι περισσότεροι κουρεύτηκαν ακριβώς όπως ο Hayward και στη συνέχεια έλεγαν ¨ελπίζουμε να μην το κάναμε για το τίποτα¨.  

Όπως έχουμε ξαναπεί, στο άρθρο που μιλήσαμε για την ενίσχυση της σχέσης του Γιάννη με τη fanbase του Milwaukee, όσο αφελή και μικρής σημασίας κι αν φαίνονται όλα αυτά, αποτελούν ένα μέρος μιας διαδικασίας marketing, που ιδιαίτερα σε μια αγορά όπως η Utah, γεμάτη Αμερικανούς που έννοιες όπως “δέσμευση”, “αφοσίωση” και “οικογένεια” τοποθετούνται πολύ ψηλά στις προτεραιότητές τους, είναι κινήσεις που μπορεί να παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στο πόσο σημαντική θα θεωρήσουν οι οπαδοί τη σχέση τους με την ομάδα. Όταν ο Chris Paul αποκάλεσε τους φίλους της Utah “homers” σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, θέλοντας να δείξει τη δέσμευσή τους σε ότι έχει να κάνει με όσα θεωρούν σπίτι τους, η απάντησή τους ήταν μια φωτογραφία με την εικόνα του Homer Simpson μέσα στη Vivint Smart Home Arena της Utah.

C9-n0TNUIAAK7n_.jpg

H σεζόν ολοκληρώθηκε τα ξημερώματα, με το Golden State να πετυχαίνει το sweep στη σειρά. Όλα δείχνουν πως οι Warriors θα συναντήσουν τον Lebron σε μια από τις πιο ιστορικές στιγμές του παγκοσμίου μπάσκετ και οι Jazz δεν θα μπορούσαν να είναι εμπόδιο μπροστά σε κάτι τέτοιο. Oι Splash Brothers κυριάρχησαν, ο Draymond απέδειξε το γιατί είναι ο ορισμός του μπάσκετ με όσα έκανε στο παρκέ και ο Durant κατάφερε να κάνει poster μέχρι και τον Rudy Gobert εν όψει της μετωπικής που πλησιάζει με τον Lebron. H μοίρα της Utah δεν ήταν το να σταματήσει το αναπόφευκτο αλλά ακόμα κι αν δεν καταφέρει να εξελιχθεί σε contender τα επόμενα χρόνια, απέδειξε πως το μπάσκετ της άλλης πλευράς μπορεί να λειτουργήσει και με διαφορετικό τρόπο.

ΥΓ: Εν μέσω της έρευνας για τους Utah Jazz, διαβάσαμε και προτείνουμε το παρακάτω άρθρο. O Marc J. Spears γράφει στο The Undefeated για το πώς οι Αφροαμερικανοί παίκτες των Jazz αγκάλιασαν, διαχρονικά, τη ζωή στο Salt Lake City που το 2016 αποτελούνταν από λευκούς κατά 75%. Το φαγητό στα soul food restaurants, οι θρησκευτικές προεκτάσεις, τα barbershops ως καταφύγιο αφροαμερικανικής κουλτούρας και η ζωή σε μια πόλη που τη δεκαετία του 1980 δεν είχε καν ραδιοφωνικά προγράμματα κοντά στα ακούσματά τους: [http://theundefeated.com/features/how-black-utah-jazz-players-have-embraced-salt-lake-city/]

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑