Εθνική Ελλάδος: Αδικώντας τον Εαυτό της

Ένα σημείωμα για την Εθνική που αυτοκαταστρέφεται.

Φαινομενικά ξεπερνώντας αρκετά από τα ενδοοικογενειακά προβλήματα νοοτροπίας, η Εθνική προσπάθησε, επέστρεψε ενώ είχε μείνει πίσω νωρίς στο παιχνίδι, κινήθηκε ορθολογικά σε επιθετικούς χώρους και χρόνους, αμύνθηκε με διάθεση και ομαδικότητα, παρουσίασε μια εικόνα βελτίωσης σε σχέση με τα όσα έχουμε μέχρι στιγμής παρακολουθήσει, και έφτασε 4 λεπτά στοιχειώδους προπονητικής διαχείρισης μακριά από τη νίκη.

Το γεγονός του ότι οι παίκτες λειτουργούν υπό καθεστώς αυτόματου πιλότου έγινε προφανές τόσο κατά τη διάρκεια των αγώνων προετοιμασίας, όσο και με τον ανορθόδοξο τρόπο που επιτελέστηκε η παρολίγον ανατροπή κόντρα στη Γαλλία. Όταν, όμως, ένας αγώνας μπάσκετ καταλήγει να κρίνεται στις τελευταίες κατοχές, απαιτείται η παρουσία ενός κανονικού προπονητή, ικανού να δράσει, να αντιδράσει, να διαχειριστεί το χρόνο, τα συναισθήματα, και τη φυσική κούραση των 12 του roster, να σχεδιάσει plays όταν υπάρχει ανάγκη για τρίποντο, να επιβληθεί όταν η αμφιβολία μπει στο μυαλό των παικτών.

Η Εθνική δεν έχει προπονητή. Και πέραν της τεχνικής φύσης του θέματος, η θέση του head coach δόθηκε σ΄έναν άνθρωπο που μπροστά στην αντιμετώπιση κριτικής, τοποθετεί τους παίκτες απέναντί του, επιρρίπτοντας την ευθύνη για το ότι άργησαν να αποδώσουν στο απαιτούμενο επίπεδο συγκέντρωσης και ομαδικότητας. Αυτό δε θα ενοχλούσε καθόλου, αν είχε συμβεί πίσω από κλειστές πόρτες αποδυτηρίων, με σκληρή γλώσσα και εκατέρωθεν εξηγήσεις. Δεν είναι όμως μια κίνηση που μπορεί να γίνει αποδεκτή, λίγα λεπτά μετά από μια σκληρή ήττα, μπροστά σε δημοσιογραφικές κάμερες κι ενώ επικρατεί μια κατάσταση όπου το παρασκήνιο έχει φτάσει να υπερκαλύπτει τα όσα συμβαίνουν εντός παρκέ.  

Τα παραπάνω δε γράφονται ως διατύπωση θέσης που αποδίδει ευθύνες στην Ομοσπονδία, στους παίκτες ή στον Κώστα Μίσσα που αποδέχτηκε μια πρόταση που μπορούσε να απορρίψει, αλλά ως αποτύπωση της αλήθειας. Άλλωστε είναι προφανές πως ως ουδέτεροι παρατηρητές βρισκόμαστε στο σκοτάδι σε σχέση με τα περισσότερα που συμβαίνουν στην καθημερινότητα και τον τρόπο διοίκησης της ομάδας, όπως ευθέως παραδέχονται άνθρωποι που καλύπτουν το ρεπορτάζ της.

Απέναντι σε Φινλανδία και Πολωνία, εκτίμηση είναι πως μία νίκη αρκεί, και θα έρθει με κάποιο τρόπο. Είναι το τελευταίο που απασχολεί, μιας και το τέλος της πορείας θα έρθει όταν η ομάδα αγγίξει τα όρια του αυτόματου πιλότου των παικτών, με τις περισσότερες πιθανότητες να συγκεντρώνονται στο πρώτο χιαστί, όταν και θα χρειαστεί προπονητική παρέμβαση για μια ανατροπή ή για τις καθοριστικές αποφάσεις ενός κλειστού παιχνιδιού. Αυτό το οποίο περισσότερο μας ενδιαφέρει είναι το τι θα αντανακλά ο καθρέφτης μπροστά στον οποίο θα σταθούν διοικητικοί παράγοντες, προπονητής και παίκτες μετά το τουρνουά. Με την ελπίδα να μην παραμορφώσει το προφανές μετά από ένα ακόμα χαμένο καλοκαίρι.

Και μια αναφορά στον σπουδαίο Luka Doncic: καλάθι ένας εναντίον ενός, put-back κάρφωμα, skip πάσα για ελεύθερο σουτ –σε τρεις διαδοχικές επιθέσεις, με περίπου τρία λεπτά για τη λήξη, και την Ελλάδα να προηγείται. Ακόμα πιο έκπληκτοι μετά από κάθε παράσταση του δεκαοκτάχρονου Σλοβένου.

ΥΓ: Συγχαρητήρια στον Γιώργο Παπαγιάννη για τη σημερινή του εμφάνιση. Του έχει ασκηθεί αυστηρή κριτική σε κείμενα και facebook posts του Hoop Fiction, μα δεν μπορούμε παρά να τον συγχαρούμε για την καταλυτική του παρουσία σ’ έναν αγώνα που η Εθνική τον χρειαζόταν περισσότερο από ποτέ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑