Anthony Davis – DeMarcus Cousins: συνυπάρχοντας ενάντια στο παρόν

Παρατηρώντας την αγωνιστική συνύπαρξη Davis και Cousins στο roster των Pelicans. 

Τέλη του περασμένου Φλεβάρη, κι απέναντι στην κυρίαρχη τάση του αθλήματος που υπαγορεύει πως η περιφερειακή εκτέλεση είναι ο δρόμος προς την επιτυχία, οι New Orleans Pelicans αποφασίζουν να επενδύσουν σε μια επιλογή που προέρχεται από το μακρινό παρελθόν του μπάσκετ. O DeMarcus Cousins έρχεται στην πατρίδα της jazz (μαζί με τον Omri Casspi ο οποίος τελικά αποδεσμεύτηκε σχεδόν άμεσα λόγω τραυματισμού), ενώ το αντίθετο δρομολόγιο με προορισμό το Sacramento ακολουθούν ο Tyreke Evans, ο Buddy Hield και ο Langston Galloway, μαζί με τα picks των Pelicans για το draft του 2017.

Προχωρώντας σ’ αυτή την κίνηση, οι Pelicans δημιούργησαν την καλύτερη frontline σε ολόκληρη την Λίγκα. Πολύ δε περισσότερο, επέλεξαν να εκτελέσουν δημόσια ένα προπονητικό πείραμα: την συνύπαρξη δύο κυρίαρχων ψηλών που τα αγωνιστικά τους στοιχεία δεν περιορίζονται στην αλτικότητα ή το φυσικό εκτόπισμα, μιας και οι δύο μπορούν να σουτάρουν από κάθε απόσταση, μπορούν να τριπλάρουν, ή μπορούν να παίξουν με πλάτη στο χαμηλό post εκτελώντας με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Αυτό που στην ουσία επρόκειτο να συμβεί ήταν η μεταφορά του απόλυτου κέντρου βάρους μιας ολόκληρης επίθεσης στις θέσεις 4 και 5.

Αμέσως μετά την επίσημη ανακοίνωση της ανταλλαγής που τοποθετούσε τον Cousins δίπλα στον Davis, προέκυπταν δύο προφανή αγωνιστικά ζητήματα:

  • Πρώτο ζήτημα ήταν αυτό της διαχείρισης των ρόλων και του αγωνιστικού χρόνου, ειδικά από τη στιγμή που τόσο ο Davis στους Pelicans όσο και ο Cousins στους Kings ήταν εξοικειωμένοι με έναν τρόπο παιχνιδιού που τους ανέθετε την διαχείριση των περισσότερων κατοχών.

Σε ολόκληρο το NBA, o Cousins ήταν δεύτερος και ο Davis ήταν έκτος στον δείκτη usage rate (ποσοστό επιθέσεων που αναλαμβάνει ο παίκτης για όσο βρίσκεται στο παρκέ). Το ερωτηματικό γινόταν ακόμα μεγαλύτερο αν σκεφτεί κανείς πως μιλάμε για δύο ψηλούς παίκτες, στοιχείο που αυτόματα μικραίνει τις μεταξύ τους αποστάσεις, ενώ παράλληλα μειώνει τις ευκαιρίες για συνεργασία, πρόβλημα που δεν θα υπήρχε καν (ή τουλάχιστον θα υπήρχε σε απειροελάχιστο ποσοστό) αν μιλούσαμε για τις προοπτικές συνεργασίας ενός περιφερειακού με έναν ψηλό παίκτη.

  • Δεύτερο ζήτημα που προέκυπτε ήταν η δημιουργία των χώρων.

Ήταν προφανές πως από τη στιγμή που είχε κανείς να αντιμετωπίσει τη δυάδα Cousins-Davis, όλες οι ομάδες θα προσάρμοζαν τον αμυντικό τους προσανατολισμό προσπαθώντας να κλείσουν τους χώρους μέσα και κοντά στη ρακέτα. Προφανής λύση γι’ αυτό θα ήταν το να υπάρχουν ακροβολισμένοι σουτέρ στην περίμετρο. Όταν οι άμυνες θα έδιναν βοήθειες πάνω στους δύο ψηλούς των Pelicans, η μπάλα θα έβγαινε από μέσα προς τα έξω για το ελεύθερο σουτ. Όταν οι αμυντικοί θα προσπαθούσαν να κλείσουν τα σουτ, οι δύο ψηλοί θα είχαν εξ ορισμού πλεονέκτημα σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός.

Η θεωρητική απάντηση στο παραπάνω ζήτημα έμοιαζε απλή, όμως θα έπρεπε να συνυπολογιστούν και τα αγωνιστικά στοιχεία που είχαν οι υπόλοιποι του roster. O Tyreke Evans, ο οποίος θα μπορούσε να παίξει σχετικά αξιόπιστα τον ρόλο της απειλής από την περίμετρο, ήταν μέρος του trade που έφερε τον Cousins στη Νέα Ορλεάνη, ενώ κι αυτός είναι παίκτης με σημαντικές διακυμάνσεις στο πόσο αποτελεσματικά σουτάρει από την μία στην άλλη σεζόν. Οι υπόλοιποι που παρέμειναν στο roster είναι σουτέρ που κινούνται γύρω στο 35% από το τρίποντο -οι άμυνες ήταν δεδομένο πως θα επέλεγαν το ρίσκο μερικών ελεύθερων σουτ, πιέζοντας τους δύο All-Stars όσο περισσότερο γίνεται.

Κι αν τα ερωτήματα δεν ήταν τόσο απαιτητικά ως προς την αμεσότητα για απάντηση κατά τη διάρκεια της περσινής, αναγνωριστικής ουσιαστικά, συμβίωσης των δύο παικτών, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική φέτος, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς πως το προσεχές καλοκαίρι ο DeMarcus Cousins θα είναι unrestricted free agent.

Η επιθετική πληρότητα τόσο του Cousins όσο και του Davis έχει ωθήσει τον coach των Pelicans, τον Alvin Gentry, να επικεντρωθεί στην μεταξύ τους συνεργασία. Και οι δύο είναι ικανοί χειριστές, στοιχείο που πολλές φορές κάνει είτε τον έναν είτε τον άλλον να λειτουργεί ως point guard, μεταφέροντας την μπάλα και οργανώνοντας την επίθεση. Επίσης, και οι δύο μπορούν να σουτάρουν από το τρίποντο, χαρακτηριστικό που τους επιτρέπει να λειτουργήσουν ως απειλή στην αδύναμη πλευρά της επίθεσης (39.4% ο Davis με 3 προσπάθειες ανά αγώνα, 32.3% ο Cousins με 7.8 προσπάθειες ανά αγώνα φέτος από το τρίποντο). Τρίτο στοιχείο, η κίνηση χωρίς την μπάλα, ακριβώς όπως φαίνεται στο παρακάτω παράδειγμα:

Ο Davis έχει βγει στην κορυφή μετά την πρώτη πάσα, ενώ ο Cousins τραβάει τον προσωπικό του αντίπαλο εκτός ρακέτας δίνοντας το screen στην αριστερή πλευρά της επίθεσης. Στη συνέχεια, παίρνει ο ίδιος το screen, κόβει προς τον κεντρικό άξονα και υποδέχεται την πάσα του Davis τελειώνοντας εύκολα τη φάση, μιας και το να μπορέσει να τον αντιμετωπίσει ένας κοντύτερος αντίπαλος ενώ πηγαίνει με φόρα προς το καλάθι είναι σχεδόν αδύνατο.

Ο coach Gentry δίνει μεγάλη βαρύτητα στις συνεργασίες των δύο στο μισό γήπεδο, όμως ακόμα πιο απολαυστικές είναι οι στιγμές τους στον αιφνιδιασμό, όπως φαίνεται παρακάτω:

Αμυντικό rebound από τον Cousins, παράλληλο sprint των δυο τους στον κεντρικό διάδρομο, και τελική πάσα του Cousins στον Davis για το εύκολο κάρφωμα. Η εικόνα μοιάζει συνηθισμένη για τα δεδομένα του NBA, αλλά ας σκεφτούμε την παράμετρο του φυσικού τους μεγέθους. Δύο παίκτες, ο ένας λίγο πάνω από 2.08 (Davis) κι ο άλλος σχεδόν 2.11 (Cousins), να φτάνουν από τη μία άκρη του παρκέ στην άλλη, με τον έναν απ’ αυτούς να κατεβάζει την μπάλα, σε περίπου 6 δευτερόλεπτα. Το όλο θέαμα ξεφεύγει από το να χαρακτηριστεί απλά ασυνήθιστο, αγγίζοντας το τρομακτικό.

Μέχρι στιγμής στη φετινή σεζόν, οι Pelicans κινούνται σε μια κατάστασης μετριότητας. Αρκετά μακριά από το να θεωρηθούν μια υπολογίσιμη δύναμη στη Δύση (6-6 το ρεκόρ νικών-ηττών), αλλά και αρκετά μακριά από το να κατατάσσονται στις ομάδες που δεν έχουν προοπτική. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή ενώ από την μία πλευρά οι Cousins και Davis αποδίδουν, έχουν βρει κώδικες επικοινωνίας και αποδεικνύουν πως η συνύπαρξή τους είναι ένα project που μπορεί να κάνει εφικτή την επιτυχία, από την άλλη πλευρά, περιβάλλονται από ένα σύνολο μέτριων παικτών.

O Jrue Holiday δεσμεύει πολλά περισσότερα σε σχέση με όσα είναι ικανός να προσφέρει κι αυτό ενώ μόλις υπέγραψε πενταετές για 126 εκατομμύρια δολάρια, ο E’Twaun Moore είναι ασυνεπής και με μεγάλες διακυμάνσεις σε επίπεδο απόδοσης, κι ο Dante Cunningham δεν διαθέτει στοιχεία που μπορούν να τον μετατρέψουν σε ουσιαστικό επιθετικό πόλο. Είναι γεγονός πως το injury report της ομάδας είναι γεμάτο (Rondo, Solomon Hill), αλλά ακόμα και όσοι θα επιστρέψουν δεν θα δώσουν λύση στη μεγαλύτερη ανάγκη αυτού του roster. Αυτό που χρειάζονται απελπισμένα οι Pelicans ώστε να περάσουν στο επόμενο επίπεδο είναι το μακρινό σουτ. Ένα στιγμιότυπο που διευκολύνει την κατανόηση του ζητήματος:

Ο Cousins (1) έχει ποστάρει τον αντίπαλό του, ενώ ο Davis (2) έχει ήδη καταφέρει να πάρει πλεονεκτική θέση κάτω σχεδόν από το καλάθι. Στην εξέλιξη της φάσης, γεγονός που δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα, ο Cousins πέρασε την μπάλα στον Davis και ο τελευταίος πέτυχε δύο πόντους. Ας επικεντρωθούμε, όμως, στα βέλη:

Με τον Davis να είναι ήδη πλεονεκτικά τοποθετημένος, οι παίκτες των Mavericks (κόκκινα βέλη) θεωρητικά θα κινηθούν ώστε να δώσουν τη βοήθεια, αφήνοντας εκτεθειμένη ολόκληρη σχεδόν την περίμετρο. Αυτόματα, ο Cousins κερδίζει δύο επιλογές πάσας (κίτρινα βέλη): η μία προς το αριστερό φτερό, κι η άλλη προς την κορυφή της επίθεσης των Pelicans.

Όσο δύσκολη κι αν είναι η επιβίωση στη Δύση, πόσο μάλλον το καλό πλασάρισμα στην κατάταξη της regular season, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως, αν η ομάδα της Νέας Ορλεάνης διέθετε δύο σουτέρ της τάξης του 40+%, τότε μια πεντάδα με Cousins και Davis στις θέσεις 4 και 5, καθώς και τον Holiday σχεδόν αποκλειστικά σε δημιουργικό ρόλο, θα είχε την προοπτική να φτάσει στους ημιτελικούς (τουλάχιστον).

Το επιπλέον αρνητικό στοιχείο στην αναζήτηση λύσης για το πρόβλημα του σουτ είναι πως τα συμβόλαια της ομάδας δεν αφήνουν περιθώρια για μεγάλες αλλαγές, ιδιαίτερα μετά τα χρήματα που δεσμεύτηκαν για την υπογραφή του Holiday. Το ζήτημα πρέπει να λυθεί μέσω των ήδη υπαρχουσών λύσεων, είτε αυτό σημαίνει step up κάποιου ή κάποιων role players, είτε πως Davis και Cousins πρέπει να κάνουν περισσότερα σε σχέση με τώρα.

Αν ένα γεγονός θεωρείται βέβαιο, αυτό είναι πως ο Cousins θα συνεχίσει στη Νέα Ορλεάνη μόνο αν νιώσει πως μπορεί να κερδίσει. Σε κάθε άλλη περίπτωση, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα projects των τελευταίων ετών θα λήξει πολύ γρήγορα. Ο πρώην center των Kings είναι ήδη 27, ενώ οι Lakers καραδοκούν, έχοντας την δυνατότητα να δώσουν δύο max contracts το ερχόμενο καλοκαίρι. Για τους λάτρεις των μεταγραφικών σεναρίων, ήδη στην Αμερική συζητήθηκε έντονα η πρόσφατη φωτογραφία του με τον LaVar Ball.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑