Προσαρμογή και ευελιξία: ο ρόλος των centers του Golden State

Ο ρόλος των centers του Golden State στους φετινούς NBA Finals.

Στην αρχή της επίθεσης, ο Kevin Durant υποδέχεται την μπάλα έχοντας στην πλάτη του τον George Hill. Ο Curry κόβει προς την ρακέτα, παίρνει την μπάλα, την βγάζει αμέσως στον Green, και συνεχίζει την κίνησή του προς την αριστερή γωνία. O Green του δίνει την πάσα, δύο παίκτες των Cavaliers βγαίνουν πάνω στον Curry για την παγίδα, ενώ αυτός περνάει την μπάλα στον Javale McGee που βρίσκεται εντελώς μόνος στην καρδιά της ρακέτας.

Αν ο Curry είχε εκτελέσει, τότε θα ήταν μία ακόμα εφαρμογή του pass-and-dash, της δράσης μέσω της οποίας δημιουργείται χώρος για ελεύθερο τρίποντο από τις γωνίες. Η παγίδα των Cavs την αποτρέπει, όμως, ακόμα κι αν ο McGee αστοχεί με τρόπο που προσφέρει απλόχερα υλικό για το Shaqtin’ A Fool, η συγκεκριμένη φάση είναι ενδεικτική σχετικά με τον τρόπο που οι Cavaliers προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τον Curry, αλλά και για το πώς οι Warriors προσαρμόζουν την επίθεσή τους ανάλογα με τον τρόπο που τους αντιμετωπίζει αμυντικά ο αντίπαλος.

Απέναντι στους Cavs, το επιθετικό οικοσύστημα των Warriors αποδεικνύει την ευελιξία του, έχοντας καταφέρει να μετατρέψει τους παίκτες της θέσης 5 σε ουσιαστικό παράγοντα (ιδιαίτερα στο Game 3). Το συγκεκριμένο στοιχείο αποτελεί απόδειξη της διαφοράς επιπέδου μεταξύ των δύο ομάδων και γίνεται ακόμα σημαντικότερο αν κανείς σκεφτεί πως, απέναντι στους Rockets αλλά και συνολικά στα φετινά playoffs, ένα από τα βασικότερα θέματα συζήτησης ήταν η τάση του Golden State να στραφεί σε περισσότερα isolation plays.

Οι διαφορές των αριθμών μεταξύ της σειράς με τους Cavaliers και των Τελικών της Δύσης απέναντι στους Rockets είναι χαρακτηριστικές. Στα 7 παιχνίδια με το Houston, οι Warriors είχαν κατά μέσο όρο 21,1 assists, ενώ σε 3 παιχνίδια απέναντι στο Cleveland, οι assists έχουν αυξηθεί σε 28,7.

Αντίστοιχες είναι και οι διαφορές τόσο στην αποτελεσματικότητα των προσπαθειών των Warriors κοντά στο καλάθι, όσο και στα επιμέρους στατιστικά των centers (μιλώντας για τους παίκτες της θέσης 5, αναφερόμαστε σε McGee, Looney, και Bell, εξαιρώντας τα λεπτά του Draymond και του David West ο οποίος έχει έναν δημιουργικό ρόλο παίζοντας με πλάτη, έχοντας ως στόχο να επικεντρωθούμε στο πώς οι Warriors έχουν κέρδος από την απόδοση των role players της συγκεκριμένης θέσης). Αρχικά, οι διαφορές στα ποσοστά των προσπαθειών κοντά στο καλάθι:

close distance stats
Στην αριστερή στήλη τα ποσοστά των Warriors στη σειρά με τους Rockets, στην δεξιά τα ποσοστά απέναντι στους Cavs. (via NBA Stats)

Οι Warriors έγιναν πιο αποτελεσματικοί στην εκτέλεση από κοντινές αποστάσεις, κι αυτό αντικατοπτρίζεται και στους αριθμούς των ψηλών τους. Ενώ οι χρόνοι που κάποιος εκ των τριών βρισκόταν στη θέση 5 παραμένουν σχετικά κοντά μεταξύ των δύο σειρών (περίπου 33 λεπτά στα 6 από τα 7 παιχνίδια με τους Rockets με τον McGee να παίζει μόνο για 3 λεπτά σε ένα παιχνίδι, λίγο περισσότερα από 36 λεπτά με τους Cavs κι ενώ ο McGee εντάχθηκε κανονικά στο rotation), υπάρχουν σημαντικές διαφορές σε ευστοχία και επιθετική συγκομιδή. Πιο συγκεκριμένα:

Απέναντι στους Rockets, Looney, Bell, και McGee εκτέλεσαν 40 δίποντα, ευστόχησαν στα 20, ενώ οι δύο πρώτοι είχαν 123 και 95 offensive rating αντίστοιχα (offensive rating  = οι ανά 100 κατοχές πόντοι της ομάδας με έναν συγκεκριμένο παίκτη στο παρκέ). Με τους Cavs, οι εκτελεσμένες προσπάθειες για δίποντο μειώθηκαν σε 32, οι εύστοχες αυξήθηκαν σε 25, ενώ το offensive rating του καθενός εκτοξεύτηκε (135 ο Looney, 147 ο Bell, και 142 ο McGee). Οικονομία προσπαθειών, περισσότερη αποτελεσματικότητα, και μια ομάδα που ανάλογα με τις περιστάσεις αλλάζει τον χαρακτήρα τις επίθεσής της. Σε τί, όμως, οφείλεται η διαφορά;

Το προφανές προηγείται όλων. Οι Rockets είναι μία αμυντικά καλύτερη ομάδα από τους Cavs τόσο σε επίπεδο ατομικής ποιότητας, όσο και σε αυτό της ομαδικής λειτουργίας, μιας και διένυσαν ολόκληρη την σεζόν προσπαθώντας να προετοιμαστούν όσο καλύτερα γίνεται προκειμένου να περιορίσουν τις συνεργασίες της επίθεσης του Golden State (το πρόσφατο κείμενο από τον Zach Lowe του ESPN εξηγεί τον τρόπο που οι Rockets προετοιμάστηκαν ολόκληρη τη σεζόν, ενώ οι Cavs προσπαθούν να αποφασίσουν τα όσα πρέπει να κάνουν την τελευταία στιγμή). Την ίδια στιγμή, οι Cavaliers δεν έχουν παίκτες που μπορούν να προστατέψουν αποτελεσματικά το καλάθι από τους ψηλούς των αντιπάλων.

Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε η αμυντική προσέγγιση των Cavaliers έχοντας ως στόχο τον Curry αποτελεί έναν επιπλέον λόγο. Στο πρώτο μισό του Game 1, οι Cavs προτίμησαν τις αλλαγές σε όλα τα screens, εκτός από τις φάσεις στις οποίες η αλλαγή θα έβγαζε τον Love πάνω στον point guard του Golden State. Στη συνέχεια, για το υπόλοιπο του Game 1 και για ολόκληρο το Game 2, οι παίκτες του Cleveland άλλαζαν σε όλα τα screens χωρίς τον προηγούμενο αστερίσκο.

Οι ψηλοί των Cavs βρέθηκαν αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν την ταχύτητα εκτέλεσης και τις ακαριαίες αλλαγές κατεύθυνσης του Curry –οι σπουδαίες εμφανίσεις του στα πρώτα δύο παιχνίδια μπορούν να θεωρηθούν άμεσο παράγωγο της παραπάνω επιλογής. Στο Game 3, οι Cavaliers δοκίμασαν κάτι που είχαν αρκετές φορές μέσα στη σεζόν αλλά και στους προηγούμενους τελικούς. Συνεχόμενες παγίδες και ασφυκτική πίεση, ενώ κάθε φορά που ο Curry είχε την μπάλα παίρνοντας το screen από κάποιον συμπαίκτη του, δύο αμυντικοί των Cavs έβγαιναν πάνω του περιορίζοντας το οπτικό του πεδίο.

Όπως σημειώνει ο Kevin O’Connor σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο The Ringer, η συγκεκριμένη αμυντική επιλογή εφαρμόστηκε αρκετά στον πρώτο γύρο των φετινών playoffs όταν οι Cavs αντιμετώπισαν τους Pacers, με τους παίκτες του Cleveland να προσπαθούν να βγάλουν την μπάλα από τα χέρια του Victor Oladipo.

Ο Curry περιορίστηκε, όμως ποιο ήταν το κόστος; Ένα πρώτο παράδειγμα:

mcgee 1

Δύο αμυντικοί αρνούνται στον Draymond να δώσει την πάσα στον Curry, όμως, την ίδια στιγμή, ο McGee ρολάρει και παίρνει την μπάλα για το εύκολο κάρφωμα –ακόμα κι αν είχε δοθεί πιο δυναμική βοήθεια, ο Durant περίμενε εντελώς ελεύθερος στη δεξιά γωνία. Λίγο αργότερα, το μοτίβο επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά με την μπάλα στα χέρια του Curry:

jordan bell 1

Pick n’ roll δράση μεταξύ Curry και Bell, Love και JR Smith βγαίνουν πάνω στον πρώτο για την παγίδα, ο δεύτερος ρολάρει ανενόχλητος, και, από τη στιγμή που ο Curry δίνει την πάσα στον Draymond, το Golden State επιτίθεται σε κατάσταση δύο εναντίον ενός. Ο Love εκτός φάσης, ο αμυντικός του Draymond δεν βγαίνει δυναμικά πάνω του γνωρίζοντας πως ο Bell περιμένει στην πλάτη της άμυνας καταλήγοντας τελικά σ’ έναν παθητικό ρόλο, κι έτσι προκύπτει το εύκολο κάρφωμα. Μια ακόμα πιο εύκολη εκτέλεση της παραπάνω δράσης, αυτή τη φορά με τους snipers να βρίσκονται στην αδύνατη πλευρά της επίθεσης, σχεδόν εξαλείφοντας την οποιαδήποτε περίπτωση για βοήθεια:

mcgee 2

Pick n’ roll με Curry-McGee, δύο αμυντικοί βγαίνουν για την παγίδα πάνω στον πρώτο, αστραπιαία πάσα, ενώ για μία ακόμα φορά ο αμυντικός του Draymond δεν ξέρει αν πρέπει να καλύψει αυτόν ή το roll –ελάχιστα δευτερόλεπτα αρκούν προκειμένου οι Warriors να ακυρώσουν το αμυντικό πλάνο των Cavs επιστρέφοντας στην δημιουργική φύση της επίθεσής τους.

Προσθέτοντας στο μείγμα το ιδανικό spacing της επίθεσης του Golden State, τους snipers που περιμένουν στην περίμετρο, τον δημιουργικό ρόλο του Draymond Green σε καταστάσεις με παίκτη παραπάνω, αλλά και το ότι οι Warriors είναι ένα σύνολο ικανό να προσαρμοστεί για να καλύψει τα κενά ακόμα και σε βραδιές με αρνητικό πρόσημο για πάνω από έναν All-Star τους,  τότε κανείς συνειδητοποιεί τους λόγους για τους οποίους το Cleveland δεν είχε καμία ελπίδα.

*Η κεντρική φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα clutchpoints.com.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑