Σύντομη Ιστορία Δύο Αγώνων

Εντυπώσεις από τα παιχνίδια του Ολυμπιακού απέναντι σε Baskonia και Armani Milano.

Μέσα σε 48 ώρες ο Ολυμπιακός ταξίδεψε από τα ουράνια των δύο εκτός έδρας νικών στα τάρταρα της πρώτης εντός έδρας συντριβής. Σε μια προφανή ανάγνωση, το παιχνίδι της Τετάρτης ήταν για τους ερυθρόλευκους εκ διαμέτρου αντίθετο απ’ αυτό της Παρασκευής. Ο Ολυμπιακός κυριάρχησε για περίπου 30 λεπτά απέναντι στη Baskonia, ενώ κόντρα στην Armani έδειξε από την αρχή πολλά από τα στοιχεία που τελικά τον οδήγησαν στην πρώτη του ήττα.

Είναι, ωστόσο, αυτή η ανάγνωση σωστή; Ή μήπως τα δύο παιχνίδια κρύβουν περισσότερες ομοιότητες απ’ όσες μαρτυρά το τελικό σκορ του καθενός; Υπάρχει περίπτωση τάσεις που έγιναν ορατές ανά διαστήματα την Τετάρτη να εμφανίστηκαν για κάποιο λόγο μεγενθυμένες την Παρασκευή;

Οι βασικές στατιστικές διαφορές των δύο παιχνιδιών ήταν 1) οι πόντοι από λάθη αντιπάλου, οι οποίοι ήταν σχετικά ισορροπημένοι την Τετάρτη (20-15 υπέρ Baskonia) και το ακριβώς αντίθετο την Παρασκευή (9-25 υπέρ Armani) και 2) τα εκτελεσμένα και εύστοχα τρίποντα, όπου ο Ολυμπιακός πήγε καλά την Τετάρτη (7/19) και καθόλου καλά την Παρασκευή (2/13) —μόνο που αυτές οι αναφορές μπορεί να πληροφορούν εν μέρει για το τι έγινε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μας διαφωτίζουν για το γιατί.

Η Baskonia ξεκίνησε τον αγώνα της Τετάρτης αμυνόμενη με hard-hedge στο Pick-n-Roll του Ολυμπιακού (εξαίρεση οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονταν ο Voigtmann, όπου η αντιμετώπιση ήταν πιο συντηρητική). Ως hard-hedge ορίζεται η κίνηση του αμυντικού που μαρκάρει τον screener σ’ ένα pick-n-roll να κινηθεί πρόσκαιρα προς τον ball handler, καθυστερώντας τον και εξουδετερώνοντας πλήρως (σε μια ιδανική συνθήκη) το πλεονέκτημα που έχει πάρει ο δεύτερος μετά το screen. Η επιθετικότητα της συγκεκριμένης άμυνας έχει διάφορες διαβαθμίσεις, αλλά σε κάθε περίπτωση θεωρείται άμυνα υψηλού ρίσκου/μεγάλης απόδοσης, ακριβώς επειδή -έστω και στιγμιαία- αφιερώνει δύο παίκτες σ’ ένα πολύ ψηλό σημείο του γηπέδου (αφήνοντας τους υπόλοιπους τρεις συχνά εκτεθειμένους).

[Η αφελής επιμονή του Jason Kidd σε μια παραλλαγή αυτής της άμυνας (blitz), η οποία έδινε απλόχερα layup και τρίποντα από τις γωνίες, ήταν ένας από τους βασικούς λόγους της απόλυσής του]

Πρόκειται για μια άμυνα που απαιτεί πολύ γρήγορες αντιδράσεις καθώς, με τον εκάστοτε ψηλό να βγαίνει τόσο ψηλά, ο χώρος που πρέπει να καλύψουν οι υπόλοιποι τρεις παίκτες αυξάνεται και ο χρόνος που έχουν για να το κάνουν μειώνεται. Στόχος εδώ ήταν είτε να φύγει η μπάλα από τα χέρια του Σπανούλη, αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να δημιουργήσουν, είτε να προκληθούν διαδοχικά reset της επίθεσης του Ολυμπιακού.

Ακόμα κι αν δεχτούμε πως η Baskonia έχει τα γρήγορα πόδια στο 4-5 για να ανταποκριθεί στην 2vs2 κατάσταση, υπήρχαν από την αρχή τρία θεωρητικά προβλήματα μ’ αυτήν τη στρατηγική: 1) ο Ολυμπιακός φέτος τρέχει συχνά δράσεις πριν ακόμα πάει σε pick-n-roll, κάτι που φέρνει την άμυνα υπό μεγάλη πίεση, καθώς πριν το hedge ενδέχεται να βρίσκεται ήδη σε μερική ανισορροπία, 2) έχει πολλούς και καλούς πασέρ σε κάθε θέση της πεντάδας (οπότε ακόμα κι αν η μπάλα φύγει από τον Σπανούλη ο κίνδυνος παραμένει) και 3) πρόκειται για άμυνα υπό την οποία ο Σπανούλης διαχρονικά παράγει μεγάλο μέρος των highlights του, δηλαδή για άμυνα που σπάνια αποδεικνύεται αποτελεσματική απέναντι του, πόσο μάλλον στο φετινό επιθετικό πλαίσιο του Ολυμπιακού.

Πόσο μπορεί να περιορίσουν τα hard-hedge της Baskonia (που δεν έχει ούτε Davies ούτε Vesely στο ρόστερ της) έναν παίκτη ο οποίος, κατά τα νεότερα χρόνια του, είχε το θράσος να σπάσει αυτήν την αντιμετώπιση με τον τρόπο που φαίνεται παρακάτω;

[Spanoulis Splitting the Screen]

Πρακτικά, βέβαια, τα θέματα που προέκυψαν για τους Βάσκους ήταν πολύ περισσότερα. Ο Σπανούλης δεν πέρασε καμιά φορά ανάμεσα από τους δυο αμυντικούς, αλλά σε πολλές περιπτώσεις πήγε αντίθετα από το screen, κάτι που όσοι προπονητές επιλέγουν αυτήν την άμυνα τονίζουν ότι απαγορεύεται να συμβεί. Με τον τρόπο αυτό, η άμυνα της Baskonia έφτασε πολλές φορές λίγο πριν ή λίγο μετά την κατάρρευση, με τον Σπανούλη είτε να τελειώνει φάσεις ο ίδιος είτε να σπάει την μπάλα στο τρίποντο για ελεύθερα σουτ. Παράλληλα, όσες φορές οι Βάσκοι όντως κατάφεραν να διώξουν την μπάλα από πάνω του (ή από όποιον είχε τον ρόλο του βασικού δημιουργού) τιμωρήθηκαν με τρίποντα μετά από ντρίμπλα των Toupane και Παπανικολάου (τα οποία είναι μαχαίρι στην καρδιά της συγκεκριμένης άμυνας). Αυτά, σε συνδυασμό με τις πολλές φάσεις που βρήκε ο Ολυμπιακός στο transition, εξηγούν τους 50 πόντους που πέτυχε στο πρώτο ημίχρονο.

Το παραπάνω βίντεο αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του γιατί το hard-hedge του Martinez ήταν ατυχής επιλογή. Η άμυνα εδώ έχει λειτουργήσει κοντά στο απόλυτο: 1) ο Vildoza απαγορεύει στον Σπανούλη να πάει αντίθετα από το screen 2) ο Poirier αντιδρά γρήγορα και, μετά την προέκταση του χεριού του, επιστρέφει στη ρακέτα 3) ο Vildoza επανακάμπτει αποτελεσματικά 4) ο Σπανούλης μετά το PNR βρίσκεται πιο μακριά από το καλάθι συγκριτικά με το που βρισκόταν πριν από αυτό.

Κι όμως, η κατάληξη της φάσης ήταν προδιαγεγραμμένη. Δείτε πόσο βαθιά στη ρακέτα αναγκάζεται να κατέβει ο Voigtmann για να καλύψει το roll του Milutinov όσο ο Poirier βρίσκεται στο τρίποντο. Το αμυντικό αποτέλεσμα εδώ κρέμεται από μία κλωστή, δηλαδή από την εξής ερώτηση: θα δει ο Σπανούλης την πάσα στον Βεζένκοφ, πριν η άμυνα της Baskonia επανακάμψει στις αρχικές της θέσεις;

Ο Λαρισαίος κάνει μια ντρίμπλα παραπάνω, αλλά η πάσα του και πάλι φτάνει στα χέρια του Βεζένκοφ εγκαίρως —το ότι η μπάλα βρίσκεται στην αριστερά πλευρά του γηπέδου (άρα ο Βεζένκοφ μπορεί να ντριμπλάρει με το καλό του χέρι+η ικανότητά του στην πάσα), μαζί με το ότι στο close-out βγαίνουν τα αργά πόδια του Voigtmann, καθιστά την ήττα της Βασκικής άμυνας (κερδισμένο φάουλ Milutinov) αναπόφευκτο αποτέλεσμα (ελέγχεται ο Janning για την αντίδρασή του, αν και, ακόμα κι αν είχε στηθεί μπροστά στον Milutinov, ενδεχομένως να έδινε απλώς ένα ελεύθερο τρίποντο).

Εύλογα καταλαβαίνει κανείς πως, αν η άμυνα της Baskonia ηττήθηκε ακόμα και σε φάσεις όπου  δεν θα μπορούσε να είχε κάνει πολλά πράγματα καλύτερα, τι συνέβη σε καταστάσεις στις οποίες ήταν λιγότερο συγκεντρωμένη. Ο Martinez έκανε μια παράτολμη κίνηση θέλοντας να βραχυκυκλώσει επιθετικά τον Ολυμπιακό —κι αν αντιμετώπιζε την περσινή εκδοχή του ενδεχομένως να τα είχε καταφέρει.

Η ομάδα του Blatt, από την άλλη, επέλεξε να αμυνθεί στα pick-n-roll των Βάσκων με drop, τοποθετώντας τον εκάστοτε ψηλό του ένα βήμα πίσω από το screen, όπου περίμενε τον αντίπαλο guard ενώ ο δεύτερος αμυντικός προσπαθούσε να κολλήσει στην πλάτη του. Πρόκειται για αμυντική τακτική που διατηρεί αναλλοίωτη μια αρχή που κάποτε ίσχυε καθολικά: καλή άμυνα είναι αυτή που καταφέρνει να αποφεύγει τις αλλαγές. Παράλληλα, είναι από τις λίγες άμυνες που η σημασία της αθλητικότητας μειώνεται κατά πολύ, καθώς κατά βάση εξαρτάται από σωστές τοποθετήσεις και πνευματική ετοιμότητα. Ο Ολυμπιακός έχει δύο λόγους να τη επιλέξει: 1) το ρόστερ του έχει μεγάλη έλλειψη αθλητικότητας σε περιφέρεια και frontline, κι αυτός είναι ένας καλός τρόπος να την κρύψει 2) έχει τους ψηλούς που μπορούν να ανταποκριθούν στις πνευματικές απαιτήσεις της συγκεκριμένης τακτικής (εξαιρείται ο LeDay, τουλάχιστον μέχρι αποδείξεως του εναντίου).

Ο ρόλος του ψηλού εδώ είναι καθοριστικός. Συναντά τον αντίπαλο guard αφού ο δεύτερος πάρει το screen και καλείται να ελέγξει την κίνηση του όσο ταυτόχρονα διασφαλίζει πως δεν θα εκτεθεί από το roll του screener στην πλάτη του. Σκοπός του είναι να καθυστερήσει τον χειριστή μέχρι να ανακάμψει ο δεύτερος αμυντικός. Κατά μία έννοια, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε αυτήν την άμυνα ως μια passive-aggresive αντίδραση: δεν κρύβει τον ψηλό στα βάθη της ρακέτας, αλλά ούτε και τον βγάζει επιθετικά στη βοήθεια. Κι όπως κάθε passive-aggressive κίνηση έτσι και το drop έχει πάντα ένα κύριο στόχο: να σπείρει στο μυαλό του αντιπάλου τον σπόρο της αμφιβολίας. Σκοπός είναι ακριβώς o ball-handler να αναρωτηθεί τι κάνω τώρα, εκτελώ ή πασάρω, σουτάρω ή πάω στο drive, έτσι ώστε όταν αυτή η εσωτερική αναζήτηση ολοκληρωθεί καμιά από τις δυο αυτές επιλογές να μην είναι πια διαθέσιμη.

Όταν το drop εκτελείται στην εντέλεια, κι αν η επίθεση μείνει αδρανής, το pick-n-roll είναι κυριολεκτικά σαν να μην έχει συμβεί ποτέ.

Πάμε να δούμε μερικά παραδείγματα από το παιχνίδι της Τετάρτης:

Παρατηρήστε πως ο Hilliard απλώς παίρνει τα βήματα που του δίνει η άμυνα, χωρίς σε κανένα σημείο να βλέπει ούτε διαθέσιμη γωνία πάσας ούτε προϋποθέσεις εκτέλεσης. Το ότι χάνει την μπάλα είναι τόσο αναπόφευκτο όσο η τάπα που ενίοτε τρώνε αφελής guard όταν τους καταδιώκουν αθλητικοί forward σε chase-down καταστάσεις —μόνο που εδώ η αθλητικότητα των αμυντικών δεν διαδραματίζει ιδιαίτερο ρόλο. Η εξέλιξη της φάσης είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος της προϊόν ετοιμότητας και σωστών τοποθετήσεων. 

Πρόκειται για φάση που είδαμε σε διάφορες παραλλαγές:

Κι εδώ το πιο χαρακτηριστικό μάλλον παράδειγμα:

Αναλογιστείτε τα κοινά σημεία μεταξύ των παραπάνω φάσεων: 1) ο Ολυμπιακός δεν αναμιγνύει κανέναν που να πλησιάζει έστω το status του ελίτ αμυντικού κι όμως δεν απειλείται καν 2) σε κάθε μία από τις τρεις φάσεις ο ball-handler πηγαίνει βαθιά με τη μπάλα μέχρι τη ρακέτα, παίρνοντας απλώς τα βήματα που η άμυνα του δίνει 3) η Baskonia δεν κοιτάζει να αναμίξει τρίτο παίκτη στην όλη κατάσταση, αφήνοντας τελείως ανεκμετάλλευτο το δυνητικό κενό που μπορεί να δημιουργηθεί στην άμυνα του Ολυμπιακού στο φτερό της αδύναμης πλευράς.

Ο συνδυασμός, λοιπόν, μιας ατυχούς αμυντικής επιλογής του Martinez, στην οποία προσέθεσε έμφαση η καλή εκτελεστική βραδιά των forwards του Ολυμπιακού, μαζί με τον άκρως αποτελεσματικό τρόπο που η ομάδα του Blatt αντιμετώπισε κι εξουδετέρωσε τα αντίπαλα pick-n-roll (χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι δυο ομάδες δεν έτρεξαν και διαφορετικές δράσεις), έδωσε στον Ολυμπιακό μια διαφορά 11 πόντων στο ημίχρονο —διαφορά η οποία θα μπορούσε να είναι και μεγαλύτερη.

Η ερώτηση σ’ αυτό το σημείο ήταν η εξής: πως θα αντιδράσει ο Martinez, βλέποντας την ομάδα του να παρουσιάζει πολλαπλές εστίες δυσλειτουργίας; Η αντίδραση δεν ήρθε αμέσως, και γι’ αυτό ο Ολυμπιακός στην τρίτη περίοδο πήρε τη μεγαλύτερη διαφορά του, δείχνοντας πως μάλλον έχει τελειώσει το παιχνίδι. Όταν ήρθε, ωστόσο, κόντεψε να ρίξει τον Ολυμπιακό στα σχοινιά.

Η ζώνη που επέλεξε στην άμυνα εξαφάνισε τα κενά που εύκολα δημιουργούνταν από τα hard hedge (στα οποία αργότερα επέστρεψε, αν και αναμεμιγμένα με πολύ περισσότερο switch). Ο Ολυμπιακός βγήκε εντελώς εκτός ρυθμού, μπερδεύτηκε από την ξαφνική έλλειψη διαδρόμων, κι έκανε σ’ αυτό το σημείο εύκολα λάθη που έδωσαν στους Βάσκους πολλές ευκαιρίες στο ανοικτό γήπεδο. Μια ερώτηση ανέκυψε σ’ αυτό το σημείο για την επίθεση του Ολυμπιακού εν γένει, ακόμα και σε καταστάσεις εκτός ζώνης: ποια θα είναι η αντίδρασή του όταν η κίνηση εκτός μπάλας περιοριστεί και τα drive διεξάγονται υπό προϋποθέσεις πλήρους αμυντικής ισορροπίας; Θα φανεί η έλλειψη ενός slasher από το ρόστερ (εκτός αν κάποιος θεωρεί τέτοιον τον Σπανούλη σ’ αυτήν την ηλικία); Πόσο Princeton είναι μια princeton επίθεση χωρίς εύκολο drive; (ερωτήσεις τις οποίες, στη μία ή την άλλη μορφή, πρώτα είδαμε διατυπωμένες από το Sorge του Double Team σε πρόσφατη συζήτησή μας εδώ).  

Παράλληλα, επιθετικά διάβασε το drop του Ολυμπιακού στο pick-n-roll, πηγαίνοντας σε μερικές από τις πιο βασικές αντιδράσεις που υπάρχουν:

(Κάθε μία από τις παραπάνω φάσεις συνέβη στην τελευταία περίοδο)

Όσα έχουμε γράψει μέχρι τώρα έχουν δημιουργήσει ένα πλαίσιο εντός του οποίου μπορούμε να δούμε μερικούς σημαντικούς αστερίσκους στην ευφορία που ακολούθησε μετά το μεγάλο διπλό στην Ισπανία, ειδικά αν λάβουμε υπόψη πολλά από τα χαρακτηριστικά της φετινής Armani.

Πως θα αντιδρούσε ο Ολυμπιακός απέναντι σε μια άμυνα που θα κατάφερνε ν’ απορροφήσει το πρώτο κύμα των επιθετικών του δράσεων; Και πόσο θα μπορούσε να τον επηρεάσει μια ταυτόχρονα άσχημη εκτελεστική βραδιά των Παπανικολάου-Timma-Toupane; Πως θα αντιδρούσαν οι light περιφερειακοί αμυντικοί του απέναντι σε μια ομάδα με πολλούς 1vs1 δυναμικούς δημιουργούς στα guard, οι οποίοι μπορούν να εκτελούν εξίσου με drive και pull-up; Τι είδους προβλήματα μπορούσε να προκαλέσει η παρουσία δύο παικτών όπως οι Micov-Kuzminskas στη weak-side;

Κάποιες από αυτές τις ερωτήσεις είχαμε κατά νου όταν, πριν τον αγώνα, γράφαμε το παρακάτω tweet:

Ενδεχομένως κανείς μπορεί να ρίξει μια ματιά στο τι έκαναν αθροιστικά οι James-Nedovic την Παρασκευή και να δει μια θριαμβευτική επιβεβαίωση του παραπάνω tweet: 42 πόντους, 14/29 σουτ, 11/12 βολές, 9 ασίστ, 5 μόλις λάθη. Είναι, ωστόσο, τόσο απλά τα πράγματα; Και ναι και όχι.

Κι όσο όλοι -πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά τον αγώνα- επικεντρώθηκαν στην άμυνα του Ολυμπιακού, κάποιος είδε κάτι διαφορετικό:

Η αλήθεια είναι πως, διαβάζοντας το παραπάνω tweet αμέσως μετά τη λήξη του παιχνιδιού, το αντιμετωπίσαμε με μια δυσπιστία. Πως αποδιοργάνωσε η επίθεση του Ολυμπιακού την άμυνά του και δεν συνέβη το αντίστροφο, όταν το σκορ και μερικά βασικά στατιστικά μας σπρώχνουν ξεκάθαρα προς αυτήν την κατεύθυνση; Είναι τόσο άσχημη απόδοση, εξάλλου, οι 75 πόντοι με μόλις δύο εύστοχα τρίποντα και 21 ασίστ;

Κι έπειτα είδαμε ξανά τον αγώνα και κοιτάξαμε λίγο πιο προσεκτικά μερικά επιμέρους στοιχεία του. Το γράψαμε παραπάνω, αλλά ας το επαναλάβουμε: οι πόντοι από λάθη αντιπάλου την Παρασκευή ήταν 9-25 υπέρ της Armani. Κι όχι μόνο αυτό: πολλοί απ’ αυτούς τους πόντους επιτεύχθηκαν όταν οι Ιταλοί άρχισαν να ανοίγουν τη διαφορά στο τρίτο δεκάλεπτο. Την ίδια στιγμή, αρκετοί πόντοι της ομάδας του Pianigiani στο πρώτο ημίχρονο ήρθαν μετά από χαμένες μπάλες και μακρινά επιθετικά ριμπάουντ —κι αυτός ακριβώς ήταν ο τρόπος που ζεστάθηκε ο Micov στην αρχή. Και μία ακόμα υπενθύμιση: με τέσσερα λεπτά για τη λήξη της τρίτης περιόδου το παιχνίδι ήταν ισόπαλο στο 55-55.

Σε αυτό το σημείο, ωστόσο, δεν πρέπει να δούμε αυτά τα λάθη απλώς ως απουσία συγκέντρωσης (αν και δεν υπάρχει αμφιβολία πως μερικά ήταν ακριβώς τέτοια), αλλά να αναζητήσουμε το αγωνιστικό αίτιο που τα προκάλεσε.

Ο Pianigiani έδωσε στον Ολυμπιακό μια ιδέα από την ίδια τακτική που η ομάδα του Blatt χρησιμοποίησε για να αμυνθεί στο pick-n-roll τόσο απέναντι στη Baskonia όσο και απέναντι στην Armani, δηλαδή το drop. Άφησε τον εκάστοτε ψηλό του να περιμένει τον αντίπαλο guard μετά το screen, με ρητή εντολή να μην του αφήσει drive με καλές προϋποθέσεις, έχοντας τον δεύτερο αμυντικό να ακολουθεί ελέγχοντας το pull-up (το οποίο, έτσι κι αλλιώς, με τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις κανείς παίκτης του Ολυμπιακού δεν μπορεί να εκτελέσει με μεγάλη επιτυχία). Παράλληλα, οι βοήθειες που έδωσε ήταν πολύ ελεγχόμενες, έχοντας δει προφανώς πως τα τρίποντα των Παπανικολάου-Toupane δυο μέρες πριν ουσιαστικά έχτισαν για τον Ολυμπιακό ένα momentum που τελικά του έδωσε τη νίκη.

Αυτή η επιλογή του Pianigiani είναι ο λόγος που ο Milutinov βρήκε τόσες φάσεις στην πλάτη της άμυνας. Και για τον ίδιο λόγο, ο Βεζένκοφ έβαλε 12 πόντους με εξαιρετικό ποσοστό αλλά ένα μόλις εκτελεσμένο τρίποντο. Για τον ίδιο λόγο, είδαμε τόσες φορές τον ball-handler του Ολυμπιακού να πηγαίνει μέχρι βαθιά στη ρακέτα χωρίς γωνία πάσας ή προϋποθέσεις εκτέλεσης (ακριβώς όπως συνέβη με τους δημιουργούς της Baskonia την Τετάρτη). Για τον ίδιο λόγο, η επίθεση του Ολυμπιακού έμοιαζε τόσο στατική. Για τον ίδιο λόγο, το επιχείρημα πως η απουσία του Strelnieks ήταν καθοριστική είναι μάλλον άκυρο. Για τον ίδιο λόγο, ο Ολυμπιακός επιχείρησε συνολικά μόλις 13 τρίποντα, νούμερο πάρα πολύ χαμηλό και ενδεικτικό επιθετικής δυσλειτουργίας, πολύ πιο σχετικό στη συγκεκριμένη συζήτηση από τα μόλις δύο εύστοχα.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση πως η άμυνα του Ολυμπιακού δεν αντιμετώπισε σοβαρά θέματα. Όλα τα προβλήματα που διακρίνονται βάσει στελέχωσης, τα οποία έχουμε αναφέρει από το καλοκαίρι, ήταν ορατά με γυμνό μάτι την Παρασκευή σε πολλά σημεία του παιχνιδιού.

Η drop άμυνα του Ολυμπιακού στα pick-n-roll, η οποία τόσο καλά δούλεψε απέναντι στη Baskonia, εκτέθηκε, όπως αναμενόταν, σε πολλές φάσεις απέναντι στους δυναμικούς guard της Armani.

[Δυο φάσεις, μία από κάθε παιχνίδι, όπου η άμυνα του Ολυμπιακού εκτίθεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, από την ίδια πλευρά, και σχεδόν το ίδιο σημείο]

Παράλληλα, ο Ολυμπιακός σε πολλά pick-n-roll δεν κατάφερε να αποφύγει τις αλλαγές. Όταν αυτό συνέβαινε, έστελνε δεύτερο παίκτη πάνω στον αντίπαλο χειριστή από τη δυνατή πλευρά, όπως ακριβώς έκανε και στη Μόσχα, όχι όμως με τα ίδια αποτελέσματα:

Ένα τελευταίο σημείο στο οποίο αξίζει να σταθεί κανείς είναι η προσήλωση, πλην μερικών εξαιρέσεων, με την οποία επιτέθηκαν οι βασικοί δημιουργοί των Ιταλών:

Η σειρά ερωτήσεων που προκύπτει από τα παραπάνω είναι η εξής: τι ποσοστό από τις παραπάνω αμυντικές αδυναμίες είναι προϊόν της εποχής και τι μπορεί να γίνει κατανοητό ως δομικός αποτέλεσμα της συγκεκριμένης στελέχωσης; Τι άλλο έχει στη φαρέτρα του ο Blatt, πέρα από το drop, για να κρύψει την έλλειψη αθλητικότητας; Ήταν τα θέματα που παρουσιάστηκαν με την Armani αποκλειστικά συνδεδεμένα με το firepower των Ιταλών ή το παιχνίδι μας έδωσε ενδείξεις για το πως ο Ολυμπιακός θα έχει θέματα αμυντικά και απέναντι σε διαφορετικού τύπου ομάδες;

Η Maccabi των Wilbekin και Pargo (αν παίξει ο δεύτερος) μπορεί να βάλει στην άμυνα του Ολυμπιακού πίεση ανάλογη μ’ αυτήν που έβαλαν οι James και Nedovic. Θ’ αλλάξει κάτι ο Ολυμπιακός στην αντιμετώπισή τους;

Οι απαντήσεις την ερχόμενη εβδομάδα.

 

2 thoughts on “Σύντομη Ιστορία Δύο Αγώνων

Add yours

  1. Γεια χαρά !
    Πολύ ωραίο και κατατοπιστικό άρθρο . Παρατηρώντας τα video που δείχνετε εδώ και δίχως να σκέφτομαι ψυχαναγκαστικά μεταγραφικές κινήσεις, το πώς θα καταφέρει ο Blatt να “κρύψει” (στα πλαίσια του δυνατού) την ανεπαρκή αθλητικότητα των guards ίσως έχει απάντηση αν κρίνω από την στελέχωση . Όπως και στην Μόσχα -αν δεν κάνω λάθος – η πρώτη σκέψη για την αναχαίτιση του Shved ήταν η χρησιμοποίηση των Toupane – Παπανικολάου στο μαρκάρισμα του Ρώσου . Βεβαίως ,σαν συνταγή μπορεί να αποφέρει αποτέλεσμα αλλά ίσως πρόσκαιρα ,διότι η ανισορροπία στα μαρκαρίσματα δεν μπορεί να κρύβεται εσαεί . Και εδώ γεννιέται ένας γρίφος για πιθανή διορθωτική κίνηση εντός της χρονιάς . Δεν ξέρω τι γνώμη έχετε -είναι νωρίς ακόμα – πάντως ,σαν παρατηρητής όσο δεν αποκλείω μια πιθανή κίνηση για αθλητικό ψηλό με αμυντικές περγαμηνές (τύπου Birch ,ωστόσο η επιστροφή του Αγραβάνη για μένα θα έχει ιδιαίτερη σημασία για την γραμμή ψηλών όπως έχει δομηθεί) τόσο δεν αποκλείω και το ενδεχόμενο κίνησης για έναν guard κατηγορίας ball hawk ,ο guard ,δηλαδή ,που θα “σπάσει” screens αποφασιστικά,θα ασκήσει μεγάλη πίεση στους αντιπάλους χειριστές εν αρχή άσχετα αν αυτό ωθήσει τον coach να κόψει παίχτη από το roster (τύπου Pressey ας πούμε .. Τραβηγμένο σενάριο ,αλλά θα ήθελα την άποψή σας . Καλή συνέχεια !

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑