Στελέχωση Παναθηναϊκού: Σημειώσεις και Προβληματισμοί

Λίγο πριν την ευρωπαϊκή πρεμιέρα του Παναθηναϊκού, αναλύουμε τους παράγοντες που θα καθορίσουν την φετινή του πορεία.

Ο Fredette δίπλα στον Καλάθη. Ο Tyrese Rice και το αυτόφωτο playstyle. Ο Wesley Johnson. Η ελλειμματική frontline, το rebounding, και η αμυντική συνοχή. Η επίθεση με Πεδουλάκη και η απαίτηση για early offense.

1. Fredette, Καλάθης, Πεδουλάκης

Τι ακριβώς αγόρασε ο Παναθηναϊκός υπογράφοντας τον Jimmer Fredette;

Εύλογα ίσως, αφού η σεζόν ακόμα δεν έχει αρχίσει, υπάρχει ένας αέρας μυστηρίου γύρω από τον Αμερικανό. Οι ερωτήσεις που τον αφορούν όχι απλά δεν έχουν απαντηθεί, αλλά δεν έχουν καν τεθεί. Πως ακριβώς θα προσαρμοστεί στην Ευρώπη; Πόσο χρόνο θα χρειαστεί; Είναι έτοιμο το σώμα του ή η μυική του μνήμη έχει επαναπαυθεί στη χαλαρότητα της Κίνας; Και τι ακριβώς παίκτης είναι; Combo-guard; Shooting-guard φυλακισμένος σε μέγεθος playmaker; Ή κάτι πιο περίπλοκο που δεν κατηγοριοποιείται τόσο εύκολα; Πιο σημαντικά: πως οφείλει να χρησιμοποιηθεί; Υπάρχουν παίκτες τον ρόλο των οποίων μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως πρότυπο για να καταλάβουμε καλύτερα το παιχνίδι του; Και διαθέτει ο Αργύρης Πεδουλάκης το προπονητικό υπόβαθρο (αλλά και το roster) που απαιτείται για να αναδείξει τις ικανότητές και να κρύψει τις αδυναμίες του; 

Ας αρχίσουμε μ’ αυτό: ο Fredette υπήρξε για ένα φεγγάρι στο κολεγιακό αυτό που είναι σήμερα ο Steph Curry στο ΝΒΑ. Έκτοτε, ο Fredette μεταφέρει κάτι το εξωτικό, αυτό το γαργαλιστικό στοιχείο μιας πιθανότητας που πλέον έχει γίνει ξεκάθαρο πως δεν θα πραγματωθεί, αλλά για κάποιο λόγο συνεχίζεις να την πιστεύεις. Η θητεία του σε G-League και Κίνα, όπου το φαινόμενο Fredette ήταν σε πλήρη επίδειξη, τον κράτησε ταυτόχρονα στο περιθώριο και το προσκήνιο του δυτικού μπασκετικού κόσμου —έχοντας αποτύχει στο ΝΒΑ, αλλά έχοντας κυριαρχήσει σε οποιοδήποτε άλλο επίπεδο έχει συμμετάσχει, η συχνά ανομολόγητη απορία πολλών ήταν προφανής: τι ακριβώς θα μπορούσε να καταφέρει στην Ευρώπη; 

Ο Παναθηναϊκός σε πρώτη φάση αγόρασε κάτι που για χρόνια έλειπε από το roster του: την αύρα ενός μεγάλου σκόρερ —αυτή για την οποία βέβαια προς το παρόν μόνο έχουμε ακούσει και περιμένουμε να δούμε στην πράξη. Σε κάθε περίπτωση, είναι κάτι που ο Fredette εμφανώς κουβαλάει. Από την οπτική αυτή, κάθε του τρίποντο μετράει διπλά: όχι μόνο ως οι τρεις πόντοι που προσθέτει, αλλά και ως αυτοί που υπόσχεται ότι θα προσθέσει στις επόμενες κατοχές —ο Fredette, με άλλα λόγια, κουβαλάει ανά πάσα στιγμή μόνος του την πιθανότητα ενός καταιγιστικού σερί. 

Αυτό μετράει τόσο ψυχολογικά (για συμπαίκτες και αντιπάλους) όσο, προφανώς, και αγωνιστικά, αφού το gravity του Αμερικανού υπόσχεται να παρέχει στον Καλάθη αυτό που τόσο του λείπει από τότε που επέστρεψε στον Παναθηναϊκό: χώρους. 

Στο ευρωπαϊκό μπάσκετ του σήμερα δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί πιο ταιριαστό συμπαίκτη για τον Fredette από τον αρχηγό του Παναθηναϊκού. Ο Καλάθης μπορεί να τον καλύψει αμυντικά, μπορεί να τον δει και να τον βρει σε κάθε σημείο του γηπέδου, μπορεί να του δώσει ρυθμό, μπορεί να τον ακολουθήσει στο transition, και έχει τη διάθεση να του προσφέρει απλόχερα μέρος των κατοχών που τελείωνε ο ίδιος (χρόνια γράφουμε πως οι προσπάθειες του Καλάθη πρέπει να μειωθούν). Μπορούμε να το θέσουμε κι ως εξής: αν τόσα χρόνια κανείς άκουγε για τον Fredette και ήθελε να τον δει στην Ευρώπη, τότε αυτό σημαίνει πως ήθελε να τον δει δίπλα στον Καλάθη. Θεωρούμε ότι κανένα δίδυμο στο roster του Παναθηναϊκού δεν αλληλοσυμπληρώνεται τόσο καλά όσο οι δυο τους —κι αυτό μπορεί να διαβαστεί τόσο ως θετικό σχόλιο για το μεταξύ τους fit όσο και ως αρνητική επισήμανση για τη συμβατότητα του υπόλοιπου roster.  

Για το ευρωπαϊκό μπάσκετ ο Fredette δεν είναι ούτε ο παίκτης που μπορεί να έχει τον ρόλο του ball-dominant guard, ας πούμε στο στυλ του Delaney, ούτε κάποιος που μπορεί να τρέχει διαρκώς πίσω από screen καλύπτοντας ολόκληρο το πλάτος του γηπέδου (στο στυλ του Carroll). Το πρώτο είναι θετικό για τον Καλάθη, αφού τον στέλνει εκτός μπάλας μόνο περιστασιακά. Το δεύτερο (το οποίο προφανώς συνεπάγεται μια ικανότητα με την μπάλα στα χέρια και περιορισμένα playmaking καθήκοντα) είναι καλό ευρύτερα για τον Παναθηναϊκό, αφού για μια ακόμα φορά οι πηγές δημιουργίας στο ρόστερ του είναι ελάχιστες. Ο Fredette θα κινείται ιδανικά σ’ αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο, κάνοντας λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο, κάτι που προϋποθέτει πως θα δούμε μια εύθραυστη τακτική ισορροπία που δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. 

Το πρότυπο παίκτη που κινείται σε αυτούς τους χώρους στην Euroleague είναι βέβαια εδώ και χρόνια ο Nando De Colo. Προσοχή: δεν συγκρίνουμε παίκτες —τέτοιες συγκρίσεις, άλλωστε, δεν χαρίζονται ποτέ σ’ έναν πρωτοεμφανιζόμενο στη διοργάνωση όπως είναι ο Fredette: είτε τις κερδίζει μόνος του είτε δεν γίνονται ποτέ. Απλώς επικαλούμαστε τον ρόλο του Γάλλου και ειδικότερα αυτόν που έχει διαχρονικά στα σχήματα όπου συνυπάρχει με έναν leading point guard (Teodosic/Rodriguez) για να καταλάβουμε το πλαίσιο εντός του οποίου θεωρούμε ότι θα λειτουργήσει καλύτερα ο Αμερικανός.

 

Στο fast-paced σύστημα του Ιτούδη (από το οποίο ο Παναθηναϊκός έχει πολλά να πάρει, και ειδικότερα πρέπει να κοιτάξει πόσο γρήγορα ξεκινούν οι Ρώσοι τις δράσεις τους στο μισό γήπεδο μετά την επαναφορά) ο De Colo εκτελεί με κάθε τρόπο και μέσα από κάθε κατάσταση: σε isolation, στο transition, μετά από pick-and-roll (με τον ίδιο είτε on-ball είτε στις γωνίες), σε catch-and-shoot, επιτιθέμενος στα close-out ή -σπανιότερα- πίσω από screen. Σε κάθε περίπτωση όμως, τουλάχιστον στην πλειοψηφία αυτών των κατοχών, όταν ο Γάλλος παίρνει την μπάλα υπάρχει ήδη μια στοιχειώδης επιθετική ροή την οποία ο ίδιος ολοκληρώνει (ασχέτως του ότι είναι ικανός να δημιουργήσει από το τίποτα). Ενδεικτικό είναι εδώ ότι τα εύστοχα σουτ του που προέρχονται από assists είναι διαχρονικά περίπου τριπλάσια από τα unassisted. Κι είναι αυτά τα δύο στοιχεία (εκτελεστικός πλουραλισμός, επιθετική ροή) που συγκροτούν το υπόβαθρο πίσω από το τρομακτικό του efficiency. 

Θα πει κανείς λογικά ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει την τρομακτική ποιότητα και το βάθος της CSKA κι άρα είναι μάταιο να μπαίνουν οι δύο ομάδες στην ίδια συζήτηση. Απαντάμε ότι μιλάμε για τη δομική κατεύθυνση μιας επίθεσης και το πλαίσιο εντός του οποίου ο Fredette μπορεί να είναι το δυνατόν περισσότερο παραγωγικός —δεν ζητάμε από τον Παναθηναϊκό να μιμηθεί τη CSKA, αλλά να την καταλάβει και να κρατήσει απ’ αυτήν κομμάτια που μπορεί κι ο ίδιος να εφαρμόσει. Κι ούτε ζητάμε από τον Fredette να μιμηθεί τον De Colo: το ιδανικό shot-profile του Αμερικανού περιλαμβάνει περισσότερα τρίποντα (ειδικά από τις γωνίες), περισσότερες εκτελέσεις από μέση απόσταση, και πολύ λιγότερες διεισδύσεις στο βάθος της ρακέτας —αυτό που επιβάλλεται όμως είναι ο Παναθηναϊκός να δημιουργήσει για τα σουτ του Αμερικανού εξίσου ευνοϊκές προϋποθέσεις. 

Μπορεί να το κάνει; 

Αν κανείς παρατηρήσει τα πιο επιτυχημένα δίδυμα guards στην πρόσφατη ιστορία της Euroleague, εύκολα βρίσκει ένα βασικό κοινό στοιχείο: πρόκειται κατά συντριπτική πλειοψηφία για δίδυμα παικτών τα οποία, όταν βρίσκονται μαζί στο παρκέ, μπορούν εύκολα να ανταλλάξουν ρόλους χωρίς να διαταραχθεί καθόλου η επιθετική κατεύθυνση της ομάδας τους. Είτε τρέχει την επίθεση ο ένας είτε ο άλλος, οι κινήσεις -δικές τους και των συμπαικτών τους- παραμένουν σταθερές. Τα παραδείγματα άφθονα: Teodosic-De Colo, Rodriguez-De Colo, Rodriguez-Llull, Doncic-Llull, Σλούκας-Bogdanovic, Wanamaker-Σλούκας, Pangos-Micic, Micic-Larkin —προφανώς, κάθε ένα απ’ αυτά τα ζευγάρια έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες, αλλά εδώ το πρωτεύον είναι ότι κάθε ένας από αυτούς τους παίκτες σ’ ένα βασικό επίπεδο απειλεί με τους ίδιους τρόπους και όταν έχει την μπάλα και όταν βρίσκεται μακριά από αυτήν, απειλεί δηλαδή εξίσου τόσο ως δημιουργός όσο και ως εκτελεστής (και βέβαια ο Παναθηναϊκός του Obradovic έχει εξέχουσα θέση σ’ αυτήν τη συζήτηση). Οι μεταξύ τους ρόλοι είναι αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν interchangeable —κάτι που απλοποιεί τρομερά μια επίθεση καθώς της επιτρέπει να αναπτύξει τάσεις (γενικές αρχές που ορίζουν την επιθετική κίνηση βάσει αμυντικών αντιδράσεων) και όχι απλά να τρέχει δράσεις (συγκεκριμένες επιθετικές κινήσεις που είναι πολύ λιγότερο ευέλικτες σε προσαρμογές). 

Το δίδυμο των Καλάθη-Fredette δεν προσφέρει αυτήν τη δυνατότητα —κάτι που σημαίνει ότι η επίθεση του Παναθηναϊκού θα πρέπει να αναπτύξει δύο διαφορετικές κατευθύνσεις: μία με τον Καλάθη στην μπάλα και τον Fredette off-ball, και μία με τον Fredette στην μπάλα και τον Καλάθη off-ball. Αυτό δεν είναι απλό, ακριβώς επειδή εκτός μπάλας (αλλά και on-ball, σε έναν βαθμό) οι δυο τους (οφείλουν να) κάνουν διαφορετικά πράγματα, κάτι που προφανώς επηρεάζει και τις κινήσεις των υπολοίπων. Πως μοιάζει αυτό ιδανικά; Ο Καλάθης, από τη μία, σε έναν σύνθετο ρόλο όπου εκτός μπάλας (δεν θα κάθεται απλά σε μια γωνία, αλλά) θα παίρνει και θα δίνει screen, κινούμενος συχνά και ως cutter κοντά στη ρακέτα για να τελειώσει φάσεις, και ο Fredette, από την άλλη, πίσω από επιλεκτικά screen (δεν λατρεύει ακριβώς την επαφή) κοιτώντας να εκτελέσει. Σ’ ένα μεγάλο βαθμό, η επίθεση του Παναθηναϊκού γενικότερα και η συνύπαρξη των Καλάθη-Fredette ειδικότερα θεωρούμε ότι θα εξαρτηθεί από το βαθμό στον οποίο θα αναπτυχθεί αυτή η διπλή κατεύθυνση —κι ας μην ξεχνάμε ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει μια ήδη δομημένη επίθεση στην οποία ο Fredette θα μπορούσε σταδιακά να ενταχθεί, αλλά καλείται να χτίσει μία από την αρχή. Ο αστερίσκος εδώ είναι γνωστός και χιλιοειπωμένος: όλη αυτή η διαδικασία προϋποθέτει έναν βαθμό επιθετικής πολυπλοκότητας τον οποίο ο Πεδουλάκης δεν έχει δείξει ότι διαθέτει στο προπονητικό του ρεπερτόριο —και η εικόνα του Παναθηναϊκού σε αυτό το κομμάτι στα φιλικά δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία (ίσως θα έπρεπε δίπλα στον Πεδουλάκη να έχει προστεθεί ένας βοηθός με εξειδίκευση στο επιθετικό κομμάτι). 

Πριν κλείσουμε το κεφάλαιο Fredette, τρεις ακόμα επισημάνσεις:

1) Ο Αμερικανός θα πρέπει να βγάζει γρήγορα την μπάλα από πάνω του σε κάθε double team και κάθε επιθετικό hedge-out που δέχεται. Επίσης, σε κάθε τέτοια φάση ο Καλάθης θα πρέπει να είναι πάντα κοντά του σε απόσταση μιας πάσας για να είναι αυτός που θα αποφασίζει την πορεία της επίθεσης: 

Αλλά η επιτυχία σε αυτές τις καταστάσεις δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον Fredette. Ο Παναθηναϊκός συνολικά παρουσιάστηκε ανησυχητικά ξαφνιασμένος από αυτές τις άμυνες στο πρόσφατο τουρνουά στο ΟΑΚΑ: 

2) Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να δουλέψει πολύ για τον Fredette στην αρχή των επιθέσεών του: 

Κάτι που βέβαια οφείλει να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο early offense: 

3) Ο Παναθηναϊκός πήρε τον Jimmer Fredette κι αυτό σημαίνει πως θα ζήσει και θα πεθάνει μ’ αυτήν την επιλογή. Καλά θα κάνει λοιπόν να τον εμπιστευτεί, να τον στηρίξει και να τον ενθαρρύνει να παίξει όπως ξέρει και του αρέσει, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως περιστασιακά θα εμφανίζονται τέτοιες στιγμές:

Φιλικός Αγώνας Παναθηναϊκός - Μακάμπι 21-9-19 35m46.2s - 35m51.5s (it3kHbRXLVg).gif

2. Frontline

Από το συναρπαστικό ερώτημα της συνύπαρξης Καλάθη-Fredette περνάμε στο σκοτεινό τοπίο της πράσινης frontline. Κοιτάζοντας τα ονόματα που διαθέτει ο Παναθηναϊκός σε αυτές τις θέσεις νιώθουμε είτε πως έχουμε πέσει σε μια χωροχρονική δίνη είτε πως έχουμε υποστεί κάποια ιδιότυπη κρίση αμνησίας —κι αυτό γιατί δεν μπορούμε να θυμηθούμε εκείνη τη χρονιά κατά την οποία οι Παπαγιάννης-Μήτογλου έδειξαν πως μπορούν να έχουν κομβικό ρόλο σε μια ομάδα Euroleague που θέλει να διεκδικήσει την είσοδό της στους 8, τόσο μάλιστα που να επιτρέπουν να στηριχθεί σ’ έναν μεγάλο βαθμό στη δική τους απόδοση η τύχη μιας ολόκληρης frontline. Για να είμαστε ξεκάθαροι: θεωρούσαμε απολύτως αναγκαίο ο Παναθηναϊκός να κινούνταν μεταγραφικά με τέτοιο τρόπο ώστε να άφηνε διαθέσιμα άφθονα λεπτά για τα δύο prospects του, αλλά θεωρούμε υπερβολικό, πάντα σε συνάρτηση με τους στόχους του, να τους παρέχει αυτήν την αγωνιστική κεντρικότητα χωρίς πρώτα να την έχουν κερδίσει με την απόδοσή τους. Διαφορετικά: θέλαμε να δούμε τον Παπαγιάννη ως δεύτερο center, αλλά όχι έχοντας μπροστά του τον Wiley και πίσω του τον Βουγιούκα. Θέλαμε να δούμε τον Μήτογλου ως δεύτερο τεσσάρι, αλλά όχι έχοντας μπροστά του τον Thomas και δίπλα του τον Bentil. 

Ο Παναθηναϊκός για μας έκανε στο 4-5 λάθος αντίστοιχο με το περσινό: γέμισε ποσοτικά, αλλά δεν φρόντισε να θωρακιστεί ποιοτικά. 

Δεν πρόκειται, ωστόσο, απλώς για ζήτημα βάθους ή εμπειρίας, αλλά πρώτα και κύρια για ζήτημα αγωνιστικό. Ποιο ακριβώς είναι το δίδυμο που μπορεί να παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός στο 4-5 και θα του προσφέρει μια στοιχειώδη επάρκεια ταυτόχρονα σε άμυνα και επίθεση; Απαντάμε: κανένα. Ο Παπαγιάννης χρειάζεται δίπλα του ένα αθλητικό τεσσάρι με καλό σουτ και αξιόπιστη αμυντική παρουσία (Singleton;). Ο Wiley χρειάζεται ένα τεσσάρι με μέγεθος που μπορεί να τον καλύψει σε άμυνα και ριμπάουντ (ιδανικά prime Τσαρτσαρής —μπορούν να παίξουν άραγε αυτόν τον ρόλο ο Bentil ή ο Μήτογλου;). Οι Thomas-Μήτογλου-Bentil χρειάζονται ένα high-IQ αθλητικό center που μπορεί να τους κατευθύνει σε άμυνα και επίθεση (prime Lasme ή ιδανικά Hines). Η στελέχωση του Παναθηναϊκού στη frontline μοιάζει λιγότερο με στρατηγική και καλά υπολογισμένη στροφή στην ανάδειξη νέων παικτών και περισσότερο με αμετροεπές και ανορθολογικό ρίσκο —από εκείνα που δεν δικαιολογούνται ακόμα κι αν βγουν. 

Το βασικότερο πρόβλημα που προκύπτει από τα παραπάνω, βέβαια, δεν είναι επιθετικό (η frontine του Παναθηναϊκού θα εξαρτηθεί εδώ πάρα πολύ από τα ποσοστά του Thomas) αλλά αφορά το κομμάτι της άμυνας και του ριμπάουντ. Ας το θέσουμε με τρόπο γλαφυρό: θεωρούμε ότι το αμυντικό κενό του Παναθηναϊκού στους ψηλούς είναι συγκρίσιμο με το δημιουργικό κενό στην περιφέρεια του Ολυμπιακού. Ποιο δίδυμο ψηλών του Παναθηναϊκού προσφέρει αμυντική ασφάλεια; Ποιο δίδυμο ψηλών του προσφέρει προστασία στο ριμπάουντ; Ο Παναθηναϊκός δεν έχει στο 4-5 ούτε τα πόδια, ούτε το IQ, ούτε την εμπειρία (ή τουλάχιστον δεν έχει κανέναν παίκτη που να διαθέτει ταυτόχρονα δύο από αυτά τα στοιχεία) ώστε να μπορεί να ανεβάσει την αμυντική του ένταση σε πραγματικά υψηλά επίπεδα χωρίς τακτικούς συμβιβασμούς —κι όλα αυτά σε μια χρονιά που το επίπεδο των ψηλών πανευρωπαϊκά έχει ανέβει κατακόρυφα και ο ίδιος ο ΠΑΟ διακηρύττει πως θέλει να πιέσει και να τρέξει. Η προφανής ερώτηση: πως και με ποιον;

Μικρά-μικρά

  • Το drop των ψηλών ως αμυντική αντιμετώπιση του pick-and-roll δεν είναι απλά τακτική επιλογή, αλλά ολόκληρη τέχνη. Ελπίζουμε ο Παπαγιάννης να βλέπει με τις ώρες βίντεο του πως το εκτελούν τα αδέρφια Gasol. 
  • Πιστεύουμε ότι ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί το καλογυμνασμένο και αθλητικό κορμί του Bentil νωρίτερα απ’ όσο υπολογίζουν οι περισσότεροι. 
  • Δεν θεωρούμε ότι ο Johnson στο 4 μπορεί να προσφέρει ιδιαίτερες λύσεις στα προβλήματα που περιγράφουμε παραπάνω. 
  • Αυτό που μας ανησυχεί περισσότερο στον Wiley, πέρα από την απειρία του, είναι ότι δεν φαίνεται ικανός να σταθεί απέναντι σε δυνατά κορμιά, ακόμα κι αν πρόκειται για center του ίδιου ύψους.

3. Άμυνα, transition, early offense

Ξεκινάμε απαντώντας στην ερώτηση που θέσαμε παραπάνω: πως θα πιέσει αμυντικά ο Παναθηναϊκός; Με ποιες πεντάδες; Μπορεί να βρει τέτοιες; Αν ναι, θα μπορεί να τις κρατήσει στο παρκέ για συνεχόμενα λεπτά ή πρόκειται κατά βάσει για σχήματα ειδικών συνθηκών; Μπορούμε να συνοψίσουμε αυτές τις ερωτήσεις ως εξής: ο Παναθηναϊκός μπορεί ενδεχομένως να βρει μερικά ταχυδυναμικά σχήματα που θα του επιτρέψουν να πιέσει ανά διαστήματα, αλλά συνολικά δεν διαθέτει σε καμιά περίπτωση ένα ταχυδυναμικό roster που θα του επέτρεπε να υπηρετήσει full-time μια τέτοια κατεύθυνση. 

Ολόκληρο το αμυντικό οικοδόμημα του Παναθηναϊκού, παίρνοντας ως δεδομένο την κατάσταση που περιγράψαμε στους ψηλούς, θεωρούμε ότι θα εξαρτηθεί από την αμυντική επίδοση τριών παικτών: 

  • Του Καλάθη, για τις αμυντικές ικανότητες του οποίου δεν έχουμε να γράψουμε κάτι που δεν έχει ήδη γραφεί, αλλά μας ανησυχεί στην περίπτωση του το αμυντικό βάρος που θα κληθεί να σηκώσει επειδή, αφενός, η περιφέρεια του ΠΑΟ είναι ποσοτικά ισχνή και, αφετέρου και πιο συγκεκριμένα, ο Καλάθης είναι ο μοναδικός παίκτης που μπορεί να βάλει πίεση στον αντίπαλο ball-handler. Θα έπρεπε να υπήρχε τουλάχιστον ένας ακόμη. 
  • Του Παπαπέτρου, ο οποίος, πέρα από το χώρο ευθύνης του ως small-forward, θα κληθεί να δώσει αμυντικές βοήθειες τόσο στην περιφέρεια όσο και στη ρακέτα. Θεωρούμε κομβικό το να αποκτήσει μια πιο δυναμική παρουσία στο rebound απ’ αυτήν που μας έχει συνηθίσει (κάτι που δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα μαζεύει περισσότερα).
  • Του Wesley Johnson, για τον οποίο όλοι τονίζουν τα streaky ποσοστά του από το τρίποντο, χωρίς κανείς μέχρι τώρα να έχει αναφέρει τον βαθμό στον οποίο η απόδοσή του θα επηρεάσει το τι θα παρουσιάσει αμυντικά ο Παναθηναϊκός. Το γράφουμε αυτό για πέντε λόγους: 1) θα κληθεί να μαρκάρει από playmaker μέχρι τεσσάρια, 2) είναι ο μόνος στο roster που μπορεί να παίξει άμυνα πάνω από το στεφάνι, κάτι που καθιστά την απόδοσή του απολύτως κρίσιμη στις βοήθειες, 3) θα πρέπει να καλύψει τους ψηλούς στο rebound, 4) η παρουσία του είναι απαραίτητη αν ο Παναθηναϊκός θελήσει να ανεβάσει την άμυνα του πέρα από το δικό του μισό, και 5) είναι εξίσου κομβικός σε άμυνες ζώνες στις οποίες θεωρούμε ότι -τουλάχιστον περιστασιακά- θα αναγκαστεί να καταφύγει ο Πεδουλάκης. Με μια φράση: ο Johnson αμυντικά θα πρέπει να είναι dominant, τόσο πάνω στην μπάλα όσο και μακριά απ’ αυτήν. Στα φιλικά έδειξε πως απέχει πολύ από αυτό το επίπεδο ετοιμότητας, αλλά η προσαρμογή των Αμερικανών δεν είναι πάντα γραμμική (Μια τελευταία παρατήρηση για τον Αμερικανό: θεωρούμε ότι καλείται να αποτελέσει το φάρμακο για ασθένειες που, αν τα λεφτά που πήρε ο ίδιος ο Johnson είχαν διατεθεί διαφορετικά, ο Παναθηναϊκός ενδεχομένως να είχε σε πολύ μικρότερο βαθμό).

Ας πάμε, ωστόσο, ένα βήμα παραπέρα. Ας υποθέσουμε για μια στιγμή ότι ο Παναθηναϊκός, ακόμα και σε σχήματα με τον άπειρο Wiley ή τον αδύναμο αμυντικά Fredette, καταφέρνει να εδραιώσει ένα ικανοποιητικό επίπεδο αμυντικής απόδοσης. Μετά τι; 

Επαναλαμβάνουμε πως είναι απολύτως κομβικό ο Παναθηναϊκός να ψάξει τον πρωτεύοντα αιφνιδιασμό σε κάθε στιγμή και με κάθε τρόπο. Αν μπορέσει να εξασφαλίζει το αμυντικό rebound (κι αυτό δεν είναι καθόλου μικρό αν), έχει τους παίκτες που μπορούν να τρέξουν το γήπεδο και να τελειώσουν γρήγορα φάσεις: Wiley, Παπαπέτρου, Johnson, Thomas, Rice, Fredette —και βέβαια τον άνθρωπο που στο transition νιώθει όπως ο ζωγράφος στο εργαστήρι του, δηλαδή τον Νικ Καλάθη (αυτό που ο Παναθηναϊκός δεν έχει, είναι έναν παίκτη στο 2-3 που να έχει παιχνίδι με την μπάλα και να μπορεί να τελειώσει αποτελεσματικά καταστάσεις 1vs1, ικανότητα πάντα χρήσιμη αν θέλεις να ανοίξεις τον ρυθμό). 

Εκεί που θα φανεί, ωστόσο, πιο καθαρά η δουλειά που θα κάνει ή δεν θα κάνει ο Πεδουλάκης επιθετικά είναι στον τρόπο που η ομάδα του θα διαχειρίζεται τις φάσεις που δεν θα βρίσκει πρωτεύοντα αιφνιδιασμό —θα μπορέσει εκεί ο Παναθηναϊκός να προσαρμόζεται αυτόματα και να μπαίνει αμέσως σε καθεστώς early offense; Στα φιλικά είδαμε μερικά ενθαρρυντικά σημάδια… 

…αλλά εξίσου συχνά είδαμε και μια εικόνα με την οποία ο καθένας που παρακολουθεί προσεκτικά τον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια θα είναι εκνευριστικά οικείος. Μιλάμε για φάσεις σαν κι αυτήν: 

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να μειώσει στο ελάχιστο αυτές τις φάσεις. Αν θες να παίξεις early offense, κάθε ντρίμπλα μετράει: κάθε ντρίμπλα πρέπει να είναι επιθετική, να έχει συγκεκριμένο σκοπό, και να δηλώνει μια κίνηση προς το καλάθι —εδώ ο Καλάθης οπισθοχωρεί και χαλαρώνει, με το λάθος που κάνει τελικά να μην είναι καθόλου άσχετο με το ότι είχε την μπάλα στα χέρια του για 15 δευτερόλεπτα. Το βασικότερο σε καταστάσεις early offense δεν είναι το πόσο πολύπλοκο είναι τακτικά αυτό που κάνεις αλλά ο τρόπος που το εκτελείς —το βασικότερο δεν είναι το τι, αλλά το πως. Κάθε άσκοπη ντρίμπλα του Καλάθη, οπισθοχωρώντας ή μένοντας ακίνητος στο παρκέ, δυναμώνει την αντίπαλη άμυνα —μειώνει δηλαδή τις πιθανότητες του Παναθηναϊκού να βρει ένα καλό σουτ. Η ευθύνη, βέβαια, δεν είναι μόνο δική του: early offense σημαίνει ότι κάθε παίκτης της πεντάδας ξέρει που και πως να πάει και το κάνει άμεσα και συγχρονισμένα (εδώ ο Μήτογλου κάνει ό,τι δεν έπρεπε να κάνει: κόβει στη ρακέτα ενώ ζητάει μπάλα χαμηλά ο Thomas και, όταν το καταλαβαίνει, αντί να πάει για screen στον Καλάθη, βγαίνει πρώτα στο τρίποντο). 

Ήδη αναφέραμε τη CSKA του Ιτούδη ως ομάδα-παράδειγμα για early offense (κανείς μπορεί να αναφέρει εξίσου και τη Real). Δείτε στο παρακάτω video πόσο επιθετικά κατεβάζουν την μπάλα και πόσο γρήγορα ξεκινάει η δράση τους: 

Το μεγαλύτερο μάθημα για τον Παναθηναϊκό εδώ, ωστόσο, δεν έρχεται από τη μακρινή Ρωσία, αλλά από τη δική του έδρα, το ΟΑΚΑ κατά τη διάρκεια της θητείας του Rick Pitino —κι αυτό που ο Pitino έκανε από ανάγκη, αφού δεν είχε τους παίκτες για να παρουσιάσει κάτι αποτελεσματικό στο 5vs5, ο Πεδουλάκης οφείλει να το κάνει από επιλογή:

4. Tyrese Rice

Ναι, είναι σημαντική αναβάθμιση συγκριτικά με τον Lekavicius, είναι value-for-money επιλογή, έχει 1vs1 παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός χρειάζεται, βλέπει το αμυντικό ρήγμα, και μπορεί να βοηθήσει τους πράσινους να επιβάλλουν γρήγορο ρυθμό —ακόμα κι αν τα συνυπολογίσουμε όλα αυτά, ήταν ο Rice η σωστή επιλογή για back-up του Καλάθη; Όσο καλύτερος κι αν είναι από τον Λιθουανό προκάτοχό του, το μέγεθος και το παιχνίδι του Rice τον τοποθετούν, κατά τη γνώμη μας και σε συνάρτηση με το υπόλοιπο roster του Παναθηναϊκού, στην ίδια κατηγορία με τον νυν παίκτη της Zalgiris: πολύ καλός για τρίτος point guard, αλλά όχι για δεύτερος. 

Θεωρούμε ότι ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν εκεί έναν παίκτη που θα μπορούσε να κάνει σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο τα εξής δύο πράγματα: να πιέσει την μπάλα και να σουτάρει. Ο Παναθηναϊκός για το 1-2 έχει μόλις πέντε παίκτες —και δύο από αυτούς τους πέντε είναι ο Παππάς και ο Brown (η άφιξη του Fredette έχει σκεπάσει το ότι ο Παναθηναϊκός σε ολόκληρο το ρόστερ στο 2 έχει μόνο αυτόν). Δεν θεωρούμε ότι ο Rice μπορεί να είναι ο τρίτος ιεραρχικά παίκτης σε μια τόσο light ποσοτικά περιφερειακή γραμμή. Δεν μπορεί να παίξει ούτε με τον Καλάθη, ούτε με τον Fredette —κι αν για τον πρώτο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, το ότι δεν μπορεί να συνυπάρξει με τον Αμερικανό σκόρερ είναι για μας ένα από τα μεγάλα λάθη της φετινής στελέχωσης του Παναθηναϊκού. 

Διαφορετικά: ο Παναθηναϊκός δεν στελεχώθηκε με τρόπο τέτοιο που να διασφαλίζει ότι καθ’ όλη τη διάρκεια ενός παιχνιδιού θα μπορεί να έχει στο παρκέ έναν από τους δύο καλύτερους παίκτες του, που σημαίνει ότι είτε θα είναι και οι δύο ταυτόχρονα είτε δεν θα είναι κανείς (ο Πεδουλάκης μέχρι τώρα δεν φαίνεται διατεθειμένος να περάσει τον Fredette στο 1 στα λεπτά χωρίς Καλάθη, για μας κακώς). 

Τα φετινά ερωτηματικά του Παναθηναϊκού είναι πολύ λιγότερα απ’ αυτά που είχε πέρσι τέτοια εποχή —μερικά, ωστόσο, είναι εξίσου μεγάλα και σημαντικά. Έχει στον πάγκο του τον άνθρωπο που μπορεί να τα επιλύσει; Αν ναι, προλαβαίνει; Το σχετικά βατό πρόγραμμα που θα έχει στο ευρωπαϊκό του ξεκίνημα από τη μία του προσφέρει λίγο χρόνο και από την άλλη του βάζει το πρέπει της νίκης από την πρώτη αγωνιστική. 

 

*Η κεντρική φωτογραφία από το sdna.gr

3 thoughts on “Στελέχωση Παναθηναϊκού: Σημειώσεις και Προβληματισμοί

Add yours

  1. Ave, morituri te salutant.
    Παρακαμπτω τις συνηθεις φιλοφρονησεις περι ενδιαφεροντος κειμενου* και μπαινω στην ουσια των blogs, της υπερασπισης των υποκειμενικων αποψεων του καθε χρηση που οδηγουν σε ενδιαφεροντες διαλογους, οπου καθε πλευρα υπερασπιζεται την αποψαρα του εως θανατου:

    Ο φετινος ΠΑΟ για μενα ειναι κατι ασαφες, αδιορατο, ενα μυστικο και μυθικο πλασμα το οποιο παιρνει μορφη διαφορετικη αναλογως το τι θελει να δει ο καθενας, λιγο σαν τους Contemelia στο Ben10: Omniverse.

    Εχει πολλους ενδιαφεροντες FW, ελαχιστους σεντερ και λιγους guards.

    Ο RG σε καποια σημεια πατησε στην πεπατημενη: Πηρε εναν κοντο point guard με προσωπικη φαση (Ukic, James, Rice), προφανως γιατι επιμενει να εχει εναν ασο που ΔΕΝ θα παιζει υποχρεωτικα με τον Καλαθη και θα εχει εντελως διαφορετικα χαρακτηριστικα. Ουσιαστικα αγορασε εναν game changer. Ο RIce δεν υπολειποταν ποτε στη ζωη του σε ταλεντο, η νοοτροπια ηταν ενα θεμα αλλα φετος εμφανιζεται προσγειωμενος και προσωπικα πιστευω θα τα παει καλα. Γιατι; Γιατι οταν πρωτοανακοινωθηκε εγραφε “I appreciate the OPPORTUNITY” και ανθρωποι σαν τον λεγομενο (με αντιστοιχο υποβαθρο και θεματα), οταν εμφανιζουν τετοια σημαδια, τα πανε καλα. Δειχνει να εχει βελτιωσει το σουτ του αλλα αν μαθαμε κατι απο την περσινη χρονια ειναι πως πολλοι μετριοι σουτερ εχουν καλυτερα ποσοστα απο λιγους εξαιρετους (γιατι προφανως καποιον αφηνουν οι αντιπαλοι μονο του και αυτος τους τιμωρει-ειπαμε μετριοι σουτερ, οχι κακοι). Επιπροσθετως, το ΙΙμο James Calathes πηγαινε καλα, ειδικα τη 2η χρονια και ο Καλαθης εχει διξει πως τεραστιους σκορερ σαν τον James (βλεπουμε πως πεταω την μπηχτη για το αν ειχε ο Νικ διπλα του τετοιο παικτη τα προηγουμενα ετη, ετσι; ), ξερει να τους αναδεικνυει.
    Σε αυτη τη λογικη στην 5δα Rice-Παππας/Καποιος-Johnson-Μητογλου/Thomas-Παπαγιαννης βλεπω την 5δα James-Παππας-Nichols-Φωτσης/Kenny G-Μπουρουσης . Η διαφορα ειναι πως ο Καρδιτσιωτης ηταν ΚΑΙ playmaker αλλα θεωρητικα ο RIce ειναι πιο κοντρολαρισμενος απο τον James. Μια τετοια 5δα θα τρεχει, θα αλλαζει ρυθμο, θα κανει το παιχνιδι αναρχο επιδιωκοντας να αλλαξει την κατευθυνση του παιχνιδιου, επιβιωνοντας μεσα απο μια καλη ομαδικη αμυνα και επιθετικα μεσα απο την προσωπικη φαση.

    Στην ιδια λογικη, o Μορμονος διπλα στον Καλαθη θα ανοιγει χωρους οπως καποτε οι ΔΕΝ-μον και Φελντιν αλλα θα ελεγα πως αν ο Μορμονος χρησιμοποιηθει μονο ως offguard σε μια λογικη αντιΚαρολ, κατι πολυ λαθος εχουμε κανει. Προσωπικα δεν ειμαι φαν του Μορμονου και δεν πιστευω πως θα αποδωσει για τα λεφτα του αλλα ενα πραγμα του αναγνωριζω: Ειναι ταλαντουχος στην επιθεση. Θα ηθελα να τον δω ως αντι-Shved, ο Mister Bean ηθελε να τους κανει ζευγαρι περσυ το καλοκαιρι. Στο σαπιο μου διεστραμενο μυαλο, ο Fredette παιρνει την μπαλα, δημιουργει, σουταρει απο τα 8 μετρα, πασαρει οταν τον κανουν double team, μπουκαρει με fade away (στα οποια εχει σπασει το ταμπλω στους 4 τελευταιους αγωνες), παιρνει βολες και foul ενω ο Καλαθης περιμενει καπου κοντα στην base line, τιμωρώντας με layup. Οχι, δε θα ειχα τον Νικ απαραιτητα ως σκαλοπατι διπλα στο Μορμονο-ειναι καιρος ο Παπαπετρου να μαθει να βγαζει φασεις (γιατι ειλικρινα δεν πιστευω πως καποτε θα καταφερει να ποσταρει ορθα) και επισης πιστευω πως ο Johnson μπορει να βγαλει επισης τετοιες φασεις στο 3. Σε μια τετοια λογικη, τα 2 FW μπορουν αν δουν χωρο να κοψουν προς το καλαθι και παραλληλα να αποσυντονισουν την αμυνα οπου δε θα ξερει ποιον να πρωτοφυλαξει. Στην ιδια λογικη, ενας Wiley που μπορει ευκολα να βαλει την μπαλα στο παρκε, μπορει να ειναι πολυ αποδοτικος σε ανοικτο μπασκετ. Ολα αυταμε την προυποθεση πως ο Fredette θα καταφερει να πασαρει. Αδυνατουσε να το κανει στο τουρνουα και με την ΑΕΚ, το εκανε ορθα με τον Ερυθρο, θα δουμε πως θα παει.

    Θεωρητικα τα πραγματα δειχνουν σε πλαισιο, στο σετ παιχνιδι τα σουτ πισω απο τα σκριν, το παιχνιδι με πλατη του Thomas, το καθετο παιχνιδι του Rice και ο δεινοσαυρος Παπαγιαννης θα σου δωσουν σκορ για τουλαχιστον 2 δεκαλεπτα αλλα υπαρχουν πολλοι παραλογισμοι:

    Για αρχη, λειπει το 5ρι που θα εξασφαλισει το rebound για να τρεξεις στην επιθεση. Ο RG μας εχει ταραξει στα χαμηλα σχηματα μεχρι στιγμης αλλα και παλι, δεν δικαιολογειται να περιμενεις να παρουν ευκολα rebound οι παικτες σου με τετοια στελεχωση. Αντι του Johnson, που καπως συμπιπτει ως χωρος δεξιοτητων με τον Παπαπετρου, θα μπορουσες να ειχες παρει ενα FW στη μιση τιμη και τα εξτρα λεφτα να τα εδινες για ενα καλο σεντερ κατηγοριας (Απο αποψη δεξιοτητων και κοστους) Bilingha (για μενα ιδανικος ηταν ο Πονος αλλα δυστυχως διαφωνουσα με τους συν-οπαδους μου). Εικαζω αυτο που εκτιμηθηκε στον johnson ειναι η ικανοτητα του να λειτουργησει ως πολυεργαλειο (επι παραδειγματι ως playmaker), οχι μονο ως αμυντικος αλλα θεωρω πως επρεπε να κανει ο Παπαπετρου αυτη τη δουλεια και εμεις να πηγαιναμε για ενα FW τυπου Micov. Γενικα ο RG το εχει αυτο απο την εποχη του Pete Michael, θελει δημιουργια και απο αλλες θεσεις εκτος του “1”.

    Ο Wiley εβγαλε καποιες αμυνες πανω απο το καλαθι αλλα ειναι ΠΟΛΥ ακατεργαστος. Θα μου πειτε ο Λασμε οταν πρωτοηρθε ηταν εξισου ακατεργαστος και προσεθσε midrange (θανατος απο τις βολες στο prime του) αλλα παιρνεις ενα τεραστιο ρισκο γιατι δε σου βγαινει καθε μερα τετοια κινηση. Ο Bentil εχει ενδιαφερον σουτ (Ακομα και με fade away τον ειδα στο τουρνουα) και θα ηθελα να τον δω στο παρκε σε 5δες τυπου Nick-Feldeine-Rivers-Gist-Singleton (Νικ-Fredette-Παπαπετρου-Wiley-Bentil) αλλα ο RG μας τον κρυβει.

    Επισης, με προβληματιζει αρκετα και το 2. Ο κυριος λογος που δεν τρελαινομαι με τον Fredette ειναι πως το θεωρω “Μελενιο”. Στο NBA οποτε του πεταξανε σοβαρο αμυντικο, εχασε τα αυγα και τα πασχαλια. Η Ευρωπη εχει τετοιους αμυντικους σε ομαδες 8δας και η μια λυση ειναι να πασαρεις δημιουργώνας χώρους. Η αλλη λυση (αν δεν σου επιτρεπεται) ειναι να φας τις αγκωνιες και να προχωρησεις. Επειδη το 2ο αμφιβαλλω αν θα το κανει, θα πρεπει να υπαρχει λυση στην επιθεση σε περιπτωση που η αμυνα του αντιπαλου αποφασισει να συστησει τους αγκωνες της σε παικτες σαν το Fredette, ακομα και οταν προσπαθει να παρει σκριν μακρια απο την μπαλα. Ο Brown δεν ειναι τετοιος παικτης, οχι ακομα. Ο Παππας ειναι με 2 χιαστους (με Ο,τι αυτο συνεπαγεται), οπερ εχουμε θεμα. ΕΙκαζω πως ο RG το εκανε για να του βγουν χοντρα λεπτα στην 3δα Fredette-Rice-Nick αλλα θα ηθελα κατι πιο δοκιμασμενο επιθετικα απο τον Brown. Ο οποιος ειναι φιλοτιμος, θα βαλει το σωμα του στη φωτια αλλα φοβαται (λογικο). Και ο οποιος μαζι με τον Wiley, ειναι τα πρωτα φαβορι για αλλαγη το χειμωνα γιατι ο RG δεν εχει βγαλει χρονια διχως αλλαγη ξενου μεχρι στιγμης στη ζωη του.

    Ολα τα παραπανω λυνονται αν παιξεις σωστα ως ομαδα ομως εδω αγγιζουμε την ουσια του μεγαλυτερου φετινου προβληματκσμου, τον ανθρωπο στον παγκο της ομαδας. Δειχνει να εχει μαθει κατι σε επιπεδο HR, δηλωνει θετικα πργματα για αρκετους παικτες. Ειναι αυτο αρκετο; Δεν ξερω. Στον 1ο σοβαρο επισημο αγωνα, το περσινο TSOL πηγε περιπατο και αρχισαμε παλι τις δηλωσεις για μπασκετ ενστινκτου, σκεπτομενο μπασκετ και δε συμμαζευεται. Με φοβιζει παρα πολυ αυτο γιατι οταν πχ ο Μελαχρινος στελεχωσε την ομαδα με κακους αμυντικους αλλα με προσωπικη φαση (2017-2018) για να την κανει πιο πολυδιαστατη, ηταν πολυ κοντρα ρολος και απετυχε παταγωδως. Ο Φετινος Παναθηναικος ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ. Σε καθε ευκαιρια, με καθε τροπο. ΜΗ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΑ, πρεπει να τρεχει ασυνειδητα εκμεταλλευομενος την αθλητικοτητα και το ταλεντο του. Αμφιβαλλω αν θα το κανει και οπως σωστα ειπε ενας φιλος, παιζει να την πατησουμε σαν το μεγα μυστη Σκουρτο, που σε ολα τα φιλικα δηλωνε “θα τρεχουμε” και με τα γερονιτα της βραζιλιας παιξαμε σετ παιχνιδι επειδη του επιβληθηκαν Μπουρου και Σλουκας.

    Υπο αυτη την εννοια, ο καθενας βλεπει στον ΠΑΟ αυτο που θελει να δει, μια κβαντικη κατασταση οπου αυτο που βλεπεις αλλαζει εφοσον το βλεπεις:
    Μια ομαδα συγχρονη (με πολλα FW και παικτες ικανους να σουταρουν), μια ομαδα οπισθοδρομικη (σουταραμε ελαχιστα τριποντα, τα ΛΙΓΟΤΕΡΑ), μια ομαδα ταλαντουχα (Παπαγιαννης, johnson ,Fredette, Nick, Thomas, Rice,Wiley), μια ομαδα με στοιχηματα (ολοι πλην Νικ, Παπαπετρου, Τομας), μια ομαδα σκληρη που εχει υλικο να αμυνθει σκληρα και εναν αμυντικογενη προπονητη, μια ομαδα που διχως κοφτη στη ρακετα που εφαγε 80 ποντους απο τον Ερυθρο Αστερα εντος εδρας.

    Συνηθως τετοιες ομαδες καταληγουν βασανισμενες στο βουρκο της μετριοτητας, αδυνατωντας για την υπερβαση (που ομως ενιοτε εχει γινει απο ομαδες, δεν ειναι ακατορθωτη). Ελπιζω να ειμαστε η εξαιρεση, θα ωφελησει σημαντικα την ψυχικη μου διαθεση αν διαψευστω.

    Τελος, εγω περιμενω εναν επικο τελικο El classico στο μπασκετ, σε ενα spaghetti western showdown οπου ο Μιροτις εκτελει την παλια του αγαπη γιατι την αγαπουσε, με το Λασο να πεθαινει 2η φορα απο παλιο του παικτη επειδη αρνηθηκε να τον παρει (περσινος ημιτελικος, ο Sergio κρατησε μονος του τη CSKA για 2.5 δεκαλεπτα).

    * Ανεκαθεν οι φιλοφρονησεις στις τοποθετησεις ενος συγγραφεα κειμενων ηταν για μενα προβληματικες. Αν δεν πιστευα πως ο εκαστοτε συγγραφεας αξιζει να τον διαβασω, τοτε για ποιο λογο επικοινωνω μαζι του; Αν τον βαριομουν, απλα δε θα εγγραφα ή θα τον σνομπαρα. Αν το θεωρουσα βαλτο, επισης δε θα του εγγραφα κατι. Αρα ποιο το νοημα του να απευθυνεις φιλοφρονησεις περαν απο μιας αυτο-επιβεβαιωσης μιας etiquette οσων συμμετεχων στο διαλογο; Και λεω αυτο, γιατι προφανως με το να συμμετεχεις σε διαλογο, αποδεχεσαι την εν λογω etiquette. Λιγο circulus in probando κανουν λοιπον αυτες οι φιλοφρονησεις

    Like

    1. Γεια σου Sorge, συγνώμες για καθυστέρηση

      Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα:

      1. Δεν διαφωνώ σ’ αυτό που λες για Rice, αλλά προσωπικά για να δω θετικό πρόσημο θα τον ήθελα σε μια πολύ πιο γεμάτη περιφέρεια (τουλάχιστον ποσοτικά…). Ξαναλέω ο ΠΑΟ στο 1-2 έχει μόλις τρεις παίκτες. Θεωρώ πως θα λείψουν αρκετά όσα ο Rice δεν δίνει, δηλαδή πίεση στη μπάλα (νομίζω το είδαμε στη Γαλλία) μαζί με μια ευρύτερη αμυντική ασφάλεια (σκέψου το δίδυμο Rice-Παπαγιάννη να μαρκάρει pick-and-roll) και στοιχειώδη έλεγχο του ρυθμού. Προσωπικά δεν βλέπω ο Rice να μπορεί να είναι σταθερά παραγωγικός επιθετικά στο βαθμό που να καλύπτει αυτά τα μειονεκτήματα (κι ούτε θεωρώ ότι ο ΠΑΟ μπορεί να του προσφέρει το κατάλληλο πλαίσιο για κάτι τέτοιο).

      Επίσης: ήταν πιο επιτακτικό για μένα στη θέση του Rice να ερχόταν παίκτης που θα μπορούσε να πάρει λεπτά με τον Fredette. Ο ΠΑΟ στις πεντάδες χωρίς Καλάθη θα μπορούσε να κατασκευάσει κάτι σαν Jimmermania, με τον Αμερικανό να παίρνει περισσότερες μπάλες και πρωτοβουλίες και να λειτουργεί με μεγαλύτερη ελευθερία. Για μένα κάτι τέτοιο θα ήταν ευεργετικό και για τον Παναθηναϊκό συνολικά και για την προσαρμογή του Αμερικανού. Αλλά σε κάθε περίπτωση, είτε ο ΠΑΟ χωρίς Καλάθη πήγαινε σε αυτήν τη λογική είτε όχι, θεωρώ στρατηγικό και τραγικό λάθος να παίρνει ο ΠΑΟ παίκτη σαν τον Fredette και να μην διασφαλίζει ότι είτε αυτός είτε ο Καλάθης θα βρίσκονται και στα 40′ στο παρκέ.

      2. Κάτι για Παπαπέτρου: προσπερνώ το ότι η απόκτησή του για μένα ήταν και είναι συζητήσιμη επιλογή, κι αναρωτιέμαι για μια στιγμή: εντάξει ο ΠΑΟ τον απέκτησε —πως ακριβώς η ομάδα έχει στηρίξει από τότε αυτήν την απόφαση; Βλέπω και φέτος τον Παπαπέτρου να πρέπει να μαρκάρει κοντούς (δεν μπορεί), να πρέπει να παίξει με την μπάλα (στο βαθμό του να είναι δεύτερος χειριστής), να μην έχει πίσω του παίκτη που να μπορεί να δώσει σίγουρο σουτ ή/και εύκολο σκορ. Θεωρώ ότι υπάρχει ένα μοτίβο εδώ. Πως θα συνόψιζες τον ΠΑΟ της μετα-Ζοτς εποχής; Να σου δώσω έναν εναλλακτικό τίτλο; Ζητάει από τους ρολίστες του να κάνουν πράγματα που μια λειτουργική ομάδα δεν θα τα ζητούσε, πράγματα που μπορούν (αν μπορούν) να κάνουν μόνο θεωρητικά —δεν τους βάζει σε θέση να πετύχουν.

      Ο Παπαπέτρου, ο Γκιστ που έπαιζε 5 χωρίς να το θέλει, ο Παππάς που μέχρι πέρσι κατέβαζε την μπάλα, ο Λεκα ως άχαρος αντι-Καλάθης, ο ίδιος ο Καλάθης συχνά ως σκόρερ (και με δική του ευθύνη…). Ή και φέτος στη frontline: ποιο είναι το πλαίσιο εντός του οποίου θα κάνουν το βήμα μπροστά οι Παπαγιάννης-Μήτογλου; Υποτίθεται ότι θα υπήρχαν παίκτες να τους καλύπτουν και δεν υπάρχουν καν παίκτες με τους οποίους να ταιριάζουν. Η αποθέωση αυτού του μοτίβου βέβαια -ας το συνοψίσουμε ως η τάση της ομάδας να σαμποτάρει τον εαυτό της- είναι η πρόσληψη Πεδουλάκη.

      3. Είμαστε πολύ κοντά σε όσα φαντάζεσαι για Fredette (κι όχι μόνο στα θετικά). Θεωρώ ότι μ’ αυτόν και τον Καλάθη ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να έχει μια εξαιρετικά διασκεδαστική χρονιά, από αυτές που πολλές ομάδες θυμούνται για χρόνια ακόμα και χωρίς αξιοθαύμαστο κατόρθωμα, αρκεί να ικανοποιούσε δύο προϋποθέσεις: διαφορετικό προπονητή, καλύτερη frontline.

      4. Μην περιμένεις ο Johnson να βγάλει φάσεις με την μπάλα στα χέρια. Δεν έχει δείξει ότι μπορεί να το κάνει σε κανένα σημείο της καριέρας του και πολύ αμφιβάλλω ότι θα το κάνει τώρα. Επιθετικά για μένα ο ΠΑΟ πρέπει να είναι υπερ-ικανοποιημένος αν ο Johnson σουτάρει ικανοποιητικά catch-n-shoot τρίποντο και βρει μια βασική χημεία με τον Καλάθη σε φάσεις πάνω απ’ το στεφάνι. Αυτό που με τρομάζει μέχρι τώρα στην περίπτωσή του είναι η απίστευτη έλλειψη συγκέντρωσης που έχει αμυντικά. Συμφωνώ 100% ότι ο ΠΑΟ θα μπορούσε να’ χει χρησιμοποιήσει τα λεφτά του για να πάρει καλύτερο ψηλό και με τα υπόλοιπα να έπαιρνε διαφορετικού τύπου forward.

      5. Διαφωνώ σε κάθε σύγκριση μεταξύ Wiley και Lasme. Ο δεύτερος όταν ήρθε είχε ήδη δυο καλές (εώς πολύ καλές) χρονιές στην Euroleague και μια εξαιρετική στην ACB, ενώ ο μόνος λόγος για τον οποίο τον υπέγραψε ο ΠΑΟ Σεπτέμβρη μήνα ήταν ένας τραυματισμός λόγω του οποίου δεν πήρε την ευκαιρία στους Celtics (αν θυμάμαι καλά). Ο Lasme είχε δείξει έτοιμος για το επόμενο βήμα (άσχετα αν κανείς δεν περίμενε να παίξει τόσο καλά). Ο Wiley δεν είναι σήμερα με τίποτα σ’ εκείνο το επίπεδο.

      6. Να πω και το εξής παρενθετικά, για να ανοίξω και λίγο τη συζήτηση εκτός επικαιρότητας: θεωρώ το playmaking του Μπουρούση μύθο, κάτι που για χρόνια παρέμενε απλώς μια θεωρητική πιθανότητα δημοσιογραφικά χτισμένη περισσότερο σε highlight και πολύ λιγότερο σε πραγματικά δεδομένα ολόκληρων παιχνιδιών. Τόσο σίγουρος είμαι γι’ αυτό που, αν μπορούσαμε κάπως να μετρήσουμε την επιθετική αποτελεσματικότητα των ομάδων του για τις κατοχές που ο Μπουρούσης έχει χρησιμοποιηθεί σ’ αυτό το ρόλο στην καριέρα του, είμαι σίγουρος ότι τα ευρήματα θα ήταν αρνητικά. Ακόμα και στη Laboral, χρονιά για την οποία πολλοί μιλάνε λες και είδαμε τη μετενσάρκωση του Vujcic της Macabbi, ήταν κάτι σαν 3ος δημιουργός της ομάδας με το καθόλου εντυπωσιακό 2.2 ασίστ για 1.9 λάθη ανά παιχνίδι.

      Like

  2. Δε νομιζω πως εχει νοημα να συζηταμε για τη στελέχωση, έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι πως θα είναι το κειμενο τη μέρα που θα επικοινωνηθεί η αλλαγή προπονητή.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑