The Last Dance – Episodes 1/2: o Jerry Krause δεν είναι villain

«Σαν χαρακτήρας, θέλω πάντα να κερδίζω, με κάθε κόστος. Αν χρειαστεί, θα το πετύχω μόνος μου.»

Από την Δευτέρα 20 Απριλίου και για ακόμα τέσσερις Δευτέρες μέχρι τις 18 Μάη θα προβάλλονται τα επεισόδια του ντοκιμαντέρ “The Last Dance” (στην Ελλάδα είναι διαθέσιμα στην πλατφόρμα του Netflix).

Θα επιχειρήσουμε να εμβαθύνουμε στα όσα πραγματεύεται η κάθε δυάδα επεισοδίων μέσω δημοσιεύσεων στην σελίδα μας στο Facebook και, κάθε Κυριακή βράδυ, πριν η επόμενη δυάδα βγει στον αέρα, θα δημοσιεύουμε το σύνολο των όσων αναζητήσαμε σε ένα ενιαίο κείμενο.  Ξεκινώντας με την πρώτη δυάδα επεισοδίων, παραθέτουμε μερικές μικρο-παρατηρήσεις που σημειώσαμε κατά την παρακολούθησή τους, και οι οποίες αποτέλεσαν το ερέθισμα για την έρευνά μας:

-δεν υπήρχε ιδιαίτερη πίστη στο ότι ένας κοντός μπορούσε να κυριαρχήσει μόνος όταν ο Jordan μπήκε στο NBA.

-οι stars του τότε είχαν πολύ μικρότερη επιρροή στις αποφάσεις των executives σε σχέση με σήμερα.

–ο Jerry Krause δέχεται πυρά από όλους εκτός από τον Jerry Reinsdorf (ιδιοκτήτης των Bulls), κι αυτό υποδαυλίζει κάποιες σπουδαίες κινήσεις όπως το ότι έφερε τον Phil Jackson στο Chicago, το ότι ντράφταρε τον Pippen μέσω των Supersonics ή το ότι αποφάσισε να ανταλλάξει τον Oakley για τον Cartwright (και εικάζουμε πως στα επόμενα επεισόδια θα γίνουν αναφορές και σε άλλες αποφάσεις του Krause).

Hidden treasures των δύο επεισοδίων: τα όσα είπε ο Larry Bird και η σφαλιάρα του Oakley στον Pippen.

Ο Krause συγκεντρώνει τα πυρά από κάθε κατεύθυνση, όμως ποια ήταν τελικά η συμβολή του στο να χτιστεί η πιο διάσημη δυναστεία στην ιστορία του μπάσκετ;

Σχετικά με τις διαμάχες Krause – Jordan και το κλίμα έντασης ανάμεσα στον general manager και τους υπόλοιπους του οργανισμού, είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικές οι πληροφορίες από το άρθρο του Jack M. Silverstein με τίτλο “The true story of Jerry Krause and the breakup of the Bulls”, δημοσιευμένο στο Blog A Bull του SB Nation. Παρακάτω μεταφράζουμε ένα τμήμα του άρθρου:

«Στον πυρήνα της επαγγελματικής του φύσης, ο Jerry Krause ήταν scout. Αυτή ήταν η ταυτότητά του. Για τον Krause, το επάγγελμα είχε να κάνει με απομόνωση. Έμενες μόνος, κρατούσες σημειώσεις, κατέληγες στα δικά σου συμπεράσματα.

Το 1987, ο Krause έσωσε τον Phil Jackson από το CBA. Ο Jackson ήταν έτοιμος να αφήσει το μπάσκετ. Αυτή η πρόσληψη του Krause καθόρισε την ιστορία του NBA για τα επόμενα 30 χρόνια. Επίσης, ο Krause ήταν αυτός που αποφάσισε την απόλυση του Doug Collins για να αναλάβει ο Jackson. Η scouting φύση του Krause ήταν αυτή που εστίασε στον Pippen πριν διαχειριστεί την κατάσταση ως general manager εξασφαλίζοντας το ότι ο Pippen θα γινόταν μέλος των Bulls. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για την περίπτωση του Toni Kukoc. Και η ανταλλαγή του Charles Oakley με τον Bill Cartwright (με τον Horace Grant να είναι έτοιμος να καλύψει το κενό του Oakley) ήταν η κίνηση που έδωσε στους Bulls τα τελευταία κομμάτια για τα πρώτα τρία δαχτυλίδια.

Είναι απίστευτο το ότι, από το 1993 μέχρι το 1995, ο Krause αναδιαμόρφωσε μια ομάδα που προερχόταν από τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα και ανανέωσε τα εργαλεία της ώστε να πετύχει ξανά το three-peat. Εντόπισε δύο κομμάτια που ταίριαζαν και αποτελούσαν ευκαιρία στο πρόσωπο του Steve Kerr και του Bill Wennington, αντάλλαξε δύο backup παίκτες (τον Stacey King και τον Will Perdue) για δύο starters (τον Luc Langley και τον Dennis Rodman), υπέγραψε τον Brian Williams προς το τέλος της σεζόν 1996-97 για να αντικαταστήσει τον τραυματία Wennington, και απέκτησε τον Scott Burrell, έναν τύπο που με κάποιον μαγικό τρόπο κέρδισε τον σεβασμό του Jordan σε μόνο μία σεζόν. 

Αλλά όπως οτιδήποτε σχετικό με την επαγγελματική φύση του Krause, η δύναμή του σε έναν τομέα συχνά γινόταν η αδυναμία του σε έναν άλλον. Και η επιθυμία του να είναι αυτός που θα ανακαλύψει τον επόμενο κρυμμένο θησαυρό σε συνδυασμό με την επιθυμία του για αναγνώριση και τις φτωχές κοινωνικές δεξιότητές του είχαν ένα ξεκάθαρο αποτέλεσμα: οι υπόλοιποι της ομάδας ήταν εξοργισμένοι μαζί του.

Όταν ο Krause έφτασε στο Chicago το 1985, εκείνος και ο Jordan ξεκίνησαν άσχημα την κοινή τους πορεία στον οργανισμό. Στη δεύτερη σεζόν του Jordan, ο Krause προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το σπασμένο πόδι του Jordan και το παρατεταμένο διάστημα αποθεραπείας που απαιτούνταν ως ευκαιρία βελτίωσης της θέσης των Bulls στο draft. Στις 12 σεζόν που επρόκειτο να ακολουθήσουν, ο Krause απέκτησε εχθρούς με τα όσα έλεγε αλλά και μέσω των πράξεών του.

Παραμονές της σεζόν 1997-98, ο Krause είπε πως οι οργανισμοί κερδίζουν πρωταθλήματα, κι αυτή ήταν η πιο διάσημη δήλωσή του, καθώς και αυτή που έχει παρατεθεί πιο ανακριβώς από οποιαδήποτε άλλη. Αυτό που εννοούσε ο Krause ήταν πως οι Bulls αποτελούνταν από πολλά παραπάνω από έναν σπουδαίο παίκτη, και φυσικά είχε δίκιο. Οι Bulls κέρδισαν το τέταρτο, το πέμπτο, και το έκτο πρωτάθλημα όχι μόνο επειδή είχαν τον καλύτερο παίκτη, αλλά επειδή είχαν τον καλύτερο “δεύτερο καλύτερο” παίκτη, τον καλύτερο rebounder, τον καλύτερο έκτο παίκτη, τον καλύτερο σουτέρ, τον καλύτερο προπονητή και, ναι, τον καλύτερο general manager. 

Όμως ο Krause ήθελε να εγκωμιάσει τον οργανισμό ακόμα περισσότερο. Ήθελε να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό πως η ομάδα είχε τα καλύτερα στελέχη με ενασχόληση το marketing. Τους καλύτερους προπονητές φυσικής κατάστασης. Και τον Irwin Mandel, τον καλύτερο γνώστη του salary cup, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να διαχειριστεί τους αριθμούς εξασφαλίζοντας στους Bulls την δυνατότητα να αποκτήσουν τον Rodman το 1995.

O Jordan απορούσε όταν ο Krause αναφερόταν σε τέτοια στελέχη, κυρίως επειδή δεν αναγνώριζε πως είχαν αντίστοιχη συμμετοχή επειδή δεν ίδρωναν δίπλα του στο παρκέ. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του Jordan το 2009, στην ομιλία του κατά την διάρκεια της τελετής ένταξής του στο Hall Οf Fame, λέγοντας πως όταν ο Krause του είπε πως οι οργανισμοί κερδίζουν τα πρωταθλήματα, ο Jordan απάντησε πως δεν είδε κανέναν οργανισμό να παίζει το flu game στην Utah.»

Ένα από τα γεγονότα που ανέβασαν κατακόρυφα την ένταση στη σχέση του Jordan με τον Krause ήταν η ανταλλαγή του Charles Oakley για τον Bill Cartwright.

Τις σεζόν 1986-87 και 1987-88, ο Charles Oakley ήταν ο μοναδικός παίκτης του NBA που μάζευε πάνω από 13 rebounds ανά παιχνίδι κατά μέσο όρο. Παρά το ότι ο Oakley ήταν 24 ετών και ουσιαστικά ξεκινούσε η καλύτερη φάση της καριέρας του, ο Jerry Krause αποφάσισε να τον ανταλλάξει για τον Bill Cartwright των New York Knicks.

Bill Cartwright and Michael Jordan | Michael jordan, Jordans, Da bulls

Οι αγωνιστικοί παράγοντες που οδήγησαν στην ανταλλαγή ήταν συγκεκριμένοι. Οι Bulls χρειάζονταν center για να περάσουν στο επόμενο επίπεδο και να θεωρηθούν διεκδικητές, ενώ ο Oakley (στο μυαλό του Krause) έγινε αναλώσιμος μετά την έλευση του Horace Grant στο Chicago. Ο Krause επέλεξε τον Grant με το 10ο pick έναν χρόνο πριν το trade Oakley-Cartwright, στο draft του 1987 (έχοντας ήδη πάρει τον Pippen με το 5ο pick μέσω του Seattle), κι αυτό ουσιαστικά εξασφάλιζε το ότι θα υπήρχε κάποιος που θα μπορούσε να καλύψει το κενό του Oakley στη θέση του power forward, ο οποίος ήταν μάλιστα ακόμα ψηλότερος (o Grant ήταν 2.08 ενώ ο Oakley 2.03).

Το μεγάλο αγκάθι της ανταλλαγής ήταν η σχέση του Michael Jordan με τον Oakley. Ο Oakley ήταν ο καλύτερος φίλος του Jordan, κι αυτό σε μεγάλο βαθμό προέκυψε ως συνέπεια του ρόλου που είχε ο Oakley στο παρκέ. Ο Oakley ήταν αυτός που βγήκε μπροστά ανεβάζοντας το επίπεδο του παιχνιδιού του κατά την διάρκεια του τραυματισμού του Jordan (κι αυτό του έδωσε μια θέση στην All-Rookie πεντάδα της σεζόν 1985-86), αποτέλεσε την δεύτερη επιθετική επιλογή των Bulls στην τρίτη και την τέταρτη σεζόν του MJ διαπρέποντας εξίσου στην άμυνα, ήταν αυτός που προστάτευε τον Jordan από κάθε ύπουλο χτύπημα αντιπάλου, ενώ έμπαινε αμέσως μπροστά ως σωματοφύλακας σε κάθε καβγά του Jordan με τους αντίπαλους αμυντικούς. Η πιο σαδιστική πτυχή της υπόθεσης είναι ο τρόπος που ο Jordan και ο Oakley πληροφορήθηκαν την ανταλλαγή σύμφωνα με ρεπορτάζ της Chicago Tribune εκείνη την εποχή. Ήταν Δευτέρα βράδυ, Jordan και Oakley είχαν πάει μαζί στο Atlantic City για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα box ανάμεσα στον Mike Tyson και τον Michael Spinks, και εκεί έμαθαν πως ο Oakley θα συνέχιζε στη Νέα Υόρκη.

Χωρίς τίτλο

Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ (στο οποίο υπάρχουν δηλώσεις του Oakley), ο Michael Jordan ήταν λυπημένος και πολύ αναστατωμένος, δεν υπήρχε οποιαδήποτε διαμάχη ανάμεσα στον Oakley και τον Doug Collins που ήταν ο προπονητής των Bulls τότε, ενώ ο Oakley δήλωσε πως οι Bulls δεν εκμεταλλεύτηκαν ποτέ το πραγματικό του potential περιορίζοντάς τον σε άμυνα και rebounding κι αυτό τον έκανε να νιώσει πως υπήρξε έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπό του. Όταν ρωτήθηκε σχετικά με το trade, η απάντηση του Jordan ήταν η εξής:

“Δεν ξέρω. Έχετε να κάνετε με τον Executive of the Year (σσ: ο Krause είχε λάβει το συγκεκριμένο βραβείο για την σεζόν 1987-88)”.

Ακόμα κι αν μετά από πολλά χρόνια ο Jordan παραδέχτηκε πως η ανταλλαγή ήταν σωστή (fun fact: ο Jordan βρέθηκε ξανά συμπαίκτης του Oakley την σεζόν 2002-03 στους Washington Wizards), η αρνητική του στάση προς το πρόσωπο του Krause δεν άλλαξε στο ελάχιστο.

Οφείλει κανείς να παραδεχθεί πως ο Krause συνδύασε εξαιρετικά τα κομμάτια (κι εδώ ξεδιπλώνεται για μία ακόμα φορά η διττή φύση του Krause ως scout και ως general manager): ντράφταρε τον Horace Grant διαθέτοντας έτσι άμεσα εναλλακτική μετά την αποχώρηση του Oakley, αξιολόγησε σωστά το ότι ο Pippen και ο Grant ήταν ικανοί να σταθούν ως starters μετά από μια rookie season ερχόμενοι από τον πάγκο, και πρόσθεσε τον Cartwright βρίσκοντας το κομμάτι που έλειπε από το Chicago για να γίνει το επόμενο βήμα (κι αυτό παρά την ηλικία του Cartwright, ο οποίος ήταν 31 ετών το 1988, αλλά ήταν παρών ως starter σε κάθε σεζόν του πρώτου three-peat των Bulls).

Μία επόμενη σπουδαία κίνηση του Krause ήταν η πρόσληψη και η προαγωγή του Phil Jackson. Πριν ο Phil Jackson καταλήξει στους Bulls ως assistant coach, προηγήθηκε μια εννιαετία κατά την διάρκεια της οποίας εργάστηκε ως assistant coach στους New Jersey Nets (στους Nets είχε κλείσει και την καριέρα του ως παίκτης), στο CBA, και σε δύο ομάδες της Λίγκας του Puerto Rico (παραθέτουμε τα ονόματα λόγω της εξωτικής αισθητικής τους: Piratas de Quebradillas και Gallitos de Isabela). 

O Jackson βρισκόταν για αρκετό καιρό στο radar του Krause, αρχικά την περίοδο που έπαιζε στο κολεγιακό με τους North Dakota Fighting Hawks αλλά και όταν συνέχισε στους New York Knicks από το 1967 μέχρι το 1978. Η πρώτη επαφή του Krause με τον Jackson έγινε το 1985, όταν ο δεύτερος εργαζόταν στους Albany Patroons του CBA. Ο Krause είχε μόλις αναλάβει την θέση του general manager στους Bulls και κινούνταν ώστε να χτίσει ένα επιτελείο που θα πλαισίωνε ιδανικά τον Jordan, κι έτσι επικοινώνησε με τον Jackson ζητώντας του μερικά reports σχετικά με επαγγελματίες του CBA που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι στους Bulls –ο Krause εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από το πόσο καλογραμμένα, λεπτομερή και περιεκτικά ήταν τα όσα διάβασε, ώστε πρότεινε στον Jackson να συναντηθεί με τον Stan Albeck, προπονητή των Bulls την σεζόν 1985-86, έτσι ώστε να συζητήσει μαζί του την περίπτωση να προστεθεί στο τεχνικό επιτελείο του Chicago. 

Ο Jackson εμφανίστηκε ατημέλητος στη συνάντηση με τον Albeck, χωρίς να δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κι αυτό επειδή ως έναν βαθμό είχε αποφασίσει λόγω των χαμηλών απολαβών του από το CBA να μην ασχοληθεί περαιτέρω με το μπάσκετ, αλλά να στραφεί στη Νομική. Ο Albeck τον απέρριψε το 1985, όμως ο Krause επικοινώνησε ξανά με τον Jackson το 1987, λέγοντάς του αυτή τη φορά να εμφανιστεί φορώντας κοστούμι –οι Bulls έμπαιναν στην δεύτερη σεζόν με τον Doug Collins στη θέση του head coach, υπήρχε μια διαθέσιμη θέση στο τεχνικό τους επιτελείο, κι έτσι ο Jackson έγινε το καινούριο μέλος του staff.

Γιατί, όμως, ο Krause εμπιστεύτηκε τον Jackson για τη θέση του head coach μετά από μόλις πέντε σεζόν ως assistant (τρεις στους Nets, δύο στους Bulls) σε επίπεδο NBA;

Ενδεχομένως η απόφαση στηρίχτηκε ως έναν βαθμό στα επαγγελματικά ένστικτα του Krause, μιας και από την αρχή είχε το προαίσθημα πως το επιβλητικό παρουσιαστικό του Jackson θα μπορούσε να αποτελέσει πλεονέκτημα στη σχέση του με τους παίκτες, όμως ακόμα μεγαλύτερο ρόλο έπαιξαν οι σχέσεις του με τους βετεράνους assistants των Bulls, τον Johnny Bach και τον Tex Winter (ο Winter ήταν ο δημιουργός της triangle offense), και το ότι μπορούσε να μιλήσει ευθέως στον Michael Jordan. 

Όταν ο Jackson ανέλαβε ως head coach (ως assistant ήταν εξειδικευμένος στην άμυνα) εφάρμοσε αμέσως τις αρχές της triangle offense, δίνοντας έμφαση στην αδιάκοπη κίνηση παικτών και μπάλας, κι αυτή η αλλαγή στην επιθετική προσέγγιση των Bulls δεν αντιμετωπίστηκε πολύ θετικά από τον MJ. Μπορεί, όμως, ο Jordan να μην ήταν θετικός από την αρχή, όμως αυτό έδωσε στον Jackson την ευκαιρία να αποδείξει ότι ήταν ο κατάλληλος για τη θέση. O Jackson είχε κατανοήσει πως η triangle offense θα μπορούσε να αποδειχθεί ευεργετική για τον Jordan, επέμεινε στην εφαρμογή της, και έπεισε τον MJ πως σε βάθος χρόνου αυτό θα ευνοούσε το playstyle του, εξασφαλίζοντάς του καλύτερες θέσεις εκτέλεσης. Ένα σχετικό σχόλιο του Krause για εκείνη την περίοδο:

“Όλοι πίστευαν πως πίεσα τον Phil να εφαρμόσει την triangle. Δεν συνέβη ποτέ. Ήταν όλα απόφαση του Phil. Γνώριζε τι μπορούσε να κάνει η triangle για τον Michael και τον έπεισε να το αποδεχτεί. Κι αυτός είναι ο λόγος που ο Phil πέτυχε –ακριβώς όπως ο Red Auerbach, είχε το ταλέντο να πείθει τους σπουδαίους παίκτες να παίζουν.”

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Chicago Tribune τον Ιούλιο του 1989, κατά την διάρκεια των τελικών διαπραγματεύσεων ώστε ο Jackson να προαχθεί σε head coach, ένας από τους βασικότερους λόγους της προαγωγής ήταν πως ο Jackson ήταν ο μοναδικός, εκτός από τον ιδιοκτήτη, που ήταν μέλος του οργανισμού των Bulls και μπορούσε να ασκήσει κριτική στον Jordan. 

Δύο χαρακτηριστικά περιστατικά που συνέβησαν πριν το καλοκαίρι της προαγωγής του Jackson αποτέλεσαν προοικονομία μιας επόμενης εποχής. Το πρώτο συνέβη μετά από μια νίκη των Bulls, όταν οι παίκτες ξενύχτησαν ενώ είχαν ξανά αγώνα την επόμενη μέρα. Ο Jackson είπε στον Jordan και σε μερικούς άλλους πως αυτό ήταν λάθος και πως η έξοδός τους ήταν η αιτία της ήττας. Παρά το ότι ο Jordan είπε στον Jackson πως δεν συμφωνούσε, λίγο αργότερα είπε στους συμπαίκτες του πως σεβόταν την άποψή του. Το δεύτερο περιστατικό ήταν ένα παιχνίδι τον Δεκέμβριο του 1988 απέναντι στους Milwaukee Bucks. Οι Bulls ήταν αρκετά πίσω στο ημίχρονο με τον Doug Collins να αποβάλλεται (για τον Collins υπήρχε η άποψη πως η έντασή του κατά την διάρκεια των αγώνων προκαλούσε μεγάλη πίεση στους παίκτες), κι έτσι ο Jackson ανέλαβε για το υπόλοιπο της αναμέτρησης. Οι Bulls όχι απλά ανέτρεψαν την κατάσταση κερδίζοντας εύκολα με 112-93, αλλά πολλοί από τους παίκτες δήλωσαν πως αυτό ήταν το πιο απολαυστικό παιχνίδι της σεζόν.  

Και μπορεί τα διάφορα trades και η πρόσληψη του Phil Jackson να αποτέλεσαν σημαντικά κομμάτια του παζλ των Chicago Bulls, όμως ο τρόπος που ο Jerry Krause κινήθηκε πριν το draft του 1987 έτσι ώστε οι Bulls να αποκτήσουν τον Scottie Pippen αποτέλεσε την σπουδαιότερη διαχειριστική του επιτυχία σε όλη την διάρκεια της παραμονής του στο front office του Chicago.

Ο παράγοντας που ανέβαζε κατακόρυφα το επίπεδο δυσκολίας σε επίπεδο αποφάσεων ήταν οι συνθήκες της εποχής. Οι πληροφορίες σχετικά με ταλαντούχους παίκτες ήταν πολύ πιο περιορισμένες σε σχέση με σήμερα κι αυτό δυσκόλευε έναν scout στο να ανιχνεύσει επισταμένα την αγορά, δεν υπήρχε ακριβής αξιολόγηση για το επίπεδο ανταγωνισμού στο οποίο αναπτυσσόταν ο κάθε έφηβος, ενώ οι ελιγμοί με ανταλλαγές που περιείχαν draft picks δεν ήταν καθόλου συνηθισμένες –το 1987, με τους Supersonics να επιλέγουν τον Pippen στο νούμερο 5 μετά από συμφωνία με το Chicago, ο Jerry Krause λειτούργησε ως general manager μιας επόμενης εποχής. 

Η πρώτη πληροφορία σχετικά με τον Scottie Pippen ο οποίος έπαιζε μπάσκετ στο δημόσιο πανεπιστήμιο του Central Arkansas έφτασε στον Krause μέσω του Marty Blake, ο οποίος ήταν επί χρόνια διευθυντής scouting στο NBA. Ο Krause έστειλε αρχικά τον Billy McKinney, μέλος του front office των Bulls, να παρακολουθήσει τον Pippen. Ο McKinney επιβεβαίωσε το ότι ο Pippen ήταν εξαιρετικός αθλητής, όμως παρουσιάστηκε σκεπτικός σχετικά με το χαμηλό επίπεδο ανταγωνισμού που είχε να αντιμετωπίσει ο Pippen στο Arkansas. Ο Krause αποφάσισε να παρακολουθήσει τον Pippen ιδίοις όμμασι σε ένα camp πριν το draft, και αμέσως αποφάσισε πως ο Pippen έπρεπε οπωσδήποτε να συνεχίσει στους Bulls. 

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κάνει ένα σπορ, κείμενο που λέει "BULLS 33"

Στο draft του 1987, οι Bulls είχαν στα χέρια τους το 8ο και το 10o pick (με το 10ο pick επέλεξαν τον Horace Grant). Αρχικά, ο Krause πίστευε πως ο Pippen θα ήταν διαθέσιμος ώστε οι Bulls να τον επιλέξουν με το 8ο pick, όμως ο Pippen συμμετείχε σε μερικά ακόμα camps παίζοντας εκπληκτικό μπάσκετ κι αυτό ανέβασε κατακόρυφα την αξία του. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να επιλέξει το Chicago τον Pippen ήταν το Sacramento. Ενώ ο Joe Axelson, ο τότε general manager του Sacramento, έλεγε συνεχώς πως θα επέλεγε τον Kenny Smith με το 6ο pick, ο Krause τον είχε δει να συζητά με τον Pippen και έμαθε μια πληροφορία που στο μυαλό του επιβεβαίωνε πως ο Axelson δεν έλεγε την αλήθεια: πέντε ομάδες είχαν ελέγξει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το γόνατο του Kenny Smith με ισοκινητικό test και το Sacramento δεν ήταν ανάμεσά τους. 

Πως κατάφερε ο Krause να συμφωνήσει με τους Supersonics;

Μετά από πολλές ημέρες συζητήσεων που ολοκληρώθηκαν τα ξημερώματα πριν το draft, ο Krause συμφώνησε με τον Bob Whitsitt, τον general manager του Seattle, στο εξής: οι Sonics θα επέλεγαν τον Scottie Pippen για λογαριασμό του Chicago με το 5ο pick και οι Bulls θα επέλεγαν τον Olden Polynice για τους Sonics με το 8ο pick, ενώ παράλληλα οι Bulls θα έδιναν στους Sonics ένα μελλοντικό pick δεύτερου γύρου καθώς και τη δυνατότητα ανταλλαγής ενός pick πρώτου γύρου από τα drafts του 1988 ή του 1989 εκτός κι αν οι Bulls είχαν στα χέρια τους ένα από τα πρώτα τρία picks (για παράδειγμα, αν είτε στο draft του 1988 είτε στο draft του 1989 οι Bulls είχαν στα χέρια τους το 5ο pick και οι Sonics το 8ο, οι Sonics θα μπορούσαν να κάνουν swap επιλέγοντας με το 5ο pick, όμως δεν θα μπορούσαν να κάνουν swap επιλέγοντας στη σειρά των Bulls αν οι Bulls είχαν στα χέρια τους το 1ο, το 2ο ή το 3ο pick του draft).     

Γιατί ο Krause ήταν αποφασισμένος να αποκτήσει τον Pippen; Ο ίδιος το εξήγησε το 2017 σε ένα podcast με τον Adrian Wojnarowski:

“Αυτό που ήθελα ήταν ένας ακόμα σπουδαίος αθλητής. Σκέφτομαι πάντα αμυντικά. Ήμουν ανέκαθεν προσανατολισμένος στην άμυνα. Αυτό που είδα στον Pippen ήταν η προοπτική να γίνει ένας σπουδαίος αμυντικός. Είδα έναν παίκτη με μακριά χέρια και γρήγορα πόδια ο οποίος δεν μπορούσε να σουτάρει. Δεν ήταν καλός σουτέρ. Ακόμα και ο Jordan δεν ήταν καλός σουτέρ όταν τον πρωτοείδα. Όμως το σουτ μπορεί να βελτιωθεί. Είναι μια δεξιότητα που μπορείς να καλλιεργήσεις. Αυτό που είδα στον Pippen ήταν ότι μπορούσε να μαρκάρει από το 1 μέχρι το 4, κι αυτό ακριβώς ήταν που ερωτεύτηκα.”

Ενώ, όμως, ο Krause ήταν προσανατολισμένος σε αμυντικογενείς παίκτες και ο Jackson ήταν εξειδικευμένος στην άμυνα για την διετία που διατήρησε τον ρόλο του assistant στους Bulls, η δυναστεία του Chicago στηρίχθηκε επιθετικά στην εφαρμογή της triangle offene. Αναφερθήκαμε στο ότι ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας του Jackson ήταν το ότι έπεισε τον Jordan αποδεχτεί την εφαρμογή της triangle offense στην επίθεση των Bulls, όμως χρειάζεται να αναζητήσει κανείς περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον Tex Winter, τον άνθρωπο που δημιούργησε την συγκεκριμένη μορφή επίθεσης. 

Tex and Phil Jackson
O Tex Winter δίπλα στον Phil Jackson

Ο Winter είναι ο μοναδικός που έχει θέση στο Hall of Fame με την ιδιότητα του assistant coach –τόσο στους Bulls όσο και στους Lakers είχε τον ρόλο του assistant με εξειδίκευση στην επίθεση, και για να καταφέρει να εφαρμόσει τις αρχές της triangle offense απαιτήθηκαν εκατοντάδες ώρες στοχευμένης προπόνησης. Για να κατανοήσει κανείς το σημείο εκκίνησης στην διαδικασία εκμάθησης της triangle, αρκεί ένα σχόλιο του Horace Grant σχετικό με την πρώτη περίοδο που η triangle διδάχθηκε στις προπονήσεις των Bulls:

“Πιστέψτε με, όταν ξεκινήσαμε να την δοκιμάζουμε, πιστεύαμε πως μας μιλούσε ο Stephen Hawking. Αν δεν έχεις μιλήσει ποτέ μανδαρινικά στη ζωή σου, είναι σαν να προσπαθείς να μάθεις μανδαρινικά και είσαι στο πρώτο έτος. Πατούσαμε ο ένας πάνω στον άλλον, πέφταμε κάτω. Όλοι νόμιζαν πως ο Tex ήταν τρελός και νομίζαμε και ότι ο Phil ήταν τρελός επειδή τον άκουγε. Στην αρχή, επαναστατήσαμε. Θέλαμε απλά να τρέχουμε και να καρφώνουμε. Οι αθλητές δεν χρειάζονται fundamentals. Θέλαμε απλά να τρέχουμε σαν γαζέλες.”

Ποιες είναι μερικές γενικές αρχές που εφαρμόζονται στην triangle offense;

Αρχικά, είναι προτιμότερο το να μοιράζεται η μπάλα από το high post και όχι από κάποιον point guard που θα βρίσκεται στην κορυφή της επίθεσης. Εδώ εντοπίζεται μια πολύ σημαντική ομοιότητα της triangle με την Princeton offense, καθώς και στις δύο αυτές επιθετικές κατευθύνσεις απαιτείται δημιουργία από το high post, συνεχής κίνηση της μπάλας, και αδιάκοπα cuts που έχουν ως στόχο να μεγιστοποιήσουν τα τετραγωνικά που εκμεταλλεύεται μια ομάδα όταν επιτίθεται. Μία από τις τελευταίες επιθέσεις που προσέγγισαν τις ιδέες της triangle είναι οι Spurs που φόρεσαν το δαχτυλίδι το 2014. Η επίθεσή τους εφάρμοζε μερικές γενικές αρχές, ενώ η διαφοροποίηση του σεναρίου προέκυπτε από το πως οι Spurs αποκωδικοποιούσαν την αμυντική διάταξη που είχαν να αντιμετωπίσουν, χρησιμοποιώντας ως συνδετικό κρίκο το post game του Tim Duncan. 

Αντίτυπο του “The Triple-Post Offense”. Είναι το βιβλίο που έγραψε ο Tex Winter σχετικά με την εφαρμογή της triangle offense. (Φωτογραφία: The New York Times)

Κάτι εξίσου σημαντικό για την triangle είναι η συνέπεια στην πάσα. Κάθε περιττή κίνηση όταν κάποιος έχει την μπάλα είναι απαγορευτική, κι αυτό σημαίνει πως οι παίκτες ντριμπλάρουν ελάχιστα και κρατούν την μπάλα όσο λιγότερο γίνεται πριν πασάρουν ή αποφασίσουν να εκτελέσουν. Οι αποστάσεις έπρεπε να τηρούνται στην εντέλεια, και γι’ αυτό ο Winter διασφάλιζε πως οι παίκτες θα ήταν πλήρως εξοικειωμένοι με τις διαστάσεις του γηπέδου και της μπασκέτας —-όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, το να αποτυπώσεις τις αρχές της triangle ως μέλος ενός συνόλου σήμαινε πως κάθε στοιχείο της, κάθε fundamental μπασκετική κίνηση που εμπεριείχε, και κάθε κίνησή σου όταν έβλεπες τον συμπαίκτη σου να παίρνει την μπάλα έπρεπε να γίνει η δεύτερη φύση σου. Για να αποδειχθεί, λοιπόν, ένας παίκτης λειτουργικός στα πλαίσια της triangle, αυτό σήμαινε πως διέθετε ένα συγκεκριμένο επιθετικό versatility με οριοθετημένες απαιτήσεις για τα fundamentals του αθλήματος: έπρεπε να πασάρει σωστά, να ντριμπλάρει σωστά και να σουτάρει ικανοποιητικά, συνδυάζοντας αυτά τα τεχνικά στοιχεία με την αντίληψη για το τι συμβαίνει στο χώρο. 

Όταν ο Tex Winter έγραψε το βιβλίο με τίτλο “The Triple-Post Offense”, για να αποτυπώσει το σύνολο της γνώσης του σχετικά με την εφαρμογή της triangle offense το 1962, έστειλε ένα αντίτυπο σε κάθε αντίπαλο προπονητή της περιφέρειάς του. Όταν ακόμα ήταν scout των Baltimore Bullets, ο Jerry Krause επισκέφθηκε τον Winter στο πανεπιστήμιο του Kansas, πολύ πριν οι δυο τους συνεργαστούν στο Chicago, και ο Winter του ανέφερε σχετικά με την αποστολή των αντιτύπων του βιβλίου στους άλλους προπονητές. Η απάντηση του Winter όταν ο Krause τον ρώτησε γιατί αποκαλύπτει τα μυστικά του:

“Δεν αποκαλύπτω τίποτα. Το μόνο που θα κάνει είναι να τους μπερδέψει.”

 

Πηγές:

-Sam Smith, “Oakley says Bulls didn’t show him any respect”, Chicago Tribune

-Agustin Aboy, “The Last Dance: Six Moves by Jerry Krause that built the Chicago Bulls dynasty”, Sporting News

-Harvey Araton, “Helping Jackson Travel his Path”, The New York Times

-Sam Smith, “July 10, 1989: Phil Jackson gets Bulls job”, Chicago Tribune

-Bob Sakamoto, “Chicago Bulls draft Scottie Pippen in 1987”, Chicago Tribune

-“Jerry Krause Reflects on Drafting Scottie Pippen: Good Scouting, Recon, 4 A.M. Negotiations”, CBS Chicago

-Nicholas Dawidoff, “The Obtuse Triangle”, The New York Times

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑